'Zeg maar Marilène, dat vind ik wel zo prettig'

APELDOORN - Waar de huwelijksreis vanavond naar toe gaat, weten alleen prins Maurits en een paar ingewijden. “Marilène zeker niet. Dat proberen we zo te houden”, vertelde prins Maurits gistermiddag na afloop van de burgerlijke huwelijksvoltrekking in het Nationaal Museum Paleis Het Loo. De gemeente Apeldoorn had het voormalig onderkomen van de Oranjes tijdelijk tot 'huis der gemeente' verklaard.

Van de voorgenomen wandeling van bruidspaar en gasten van Maurits' ouderlijke woning via het barokpark naar Het Loo, werd op het laatste moment afgezien door de weersomstandigheden. De genodigden arriveerden nu in een witte autobus, het bruidspaar in een open auto. Marilène, gestoken in een oranjerode creatie van een onbekend gebleven ontwerper, had als voorproefje op haar bruidsboeket een rode roos in de hand. Die had prins Maurits overhandigd toen hij haar gistermorgen op het jachtslot het Oude Loo, in de bossen van Apeldoorn, kwam ophalen. Marièene had daar de nacht doorgebracht. “In een romantische omgeving, maar niet in eenzaamheid. Mijn hele familie was daar te gast en ik heb er heerlijk geslapen”, zei ze.

Verlanglijst

Prins Maurits vertelde tijdens een gesprekje met de pers na afloop dat het een bewuste keuze is geweest voor hun huwelijk toestemming aan de Staten-Generaal te vragen. “Marilène en ik hebben de verantwoordelijkheid die we in dat opzicht hebben gekregen niet willen ontlopen.” Of dat inhoudt dat beiden in de toekomst neef Willem-Alexander gaan assisteren als hij koning wordt, betwijfelt Maurits. Het jonge paar hecht zeer aan een zo onopvallend mogelijk bestaan. Voor het feit dat de pers hun tijdens de afgelopen maanden rust heeft gegund, toonden beiden hun grote waardering. Dat de verlanglijst voor hun huwelijk, in de eerste plaats bestemd voor intimi, openbaar is geworden vinden ze minder leuk. “Maar je kunt nu eenmaal niet alles voorkomen”, concludeerde Maurits.

Marilène mag zich sinds gisteren officieel prinses noemen. Persoonlijk tilt de bruid daar niet zo zwaar aan. “Ik heb gehoord dat ze me zo mogen aanspreken, maar als mensen Marilène tegen mij blijven zeggen vind ik dat ook best, zelfs heel prettig.” Ze zou het vreselijk vinden nu ineens voor vrienden en vriendinnen iemand van een hogere orde te zijn.

Eigenlijk is er, denkt Marilène, niet zoveel veranderd na hun huwelijk. “Alleen zijn we nu man en vrouw.”

De huwelijksvoltrekking in de voorhal van Het Loo was een sobere aangelegenheid. Burgemeester Harm Jan Bruins Slot trad voor het eerst in zijn leven als ambtenaar van de burgerlijke stand op. Hij hield bruid en bruidegom, voorzover zij dat nog niet hadden ontdekt, voor dat verliefdheid opwindend is. Maar er zit meer aan vast. “Liefde is prachtig, maar die liefde ontleent haar duurzaamheid en wordt op den duur zelfs onverwoestbaar als zij haar fundament vindt in onderlinge vriendschap en kameraadschap. Vriendschap is daar, waar mensen uit de grond van hun hart mens met elkaar willen zijn. Saamhorig willen zijn. Echte vriendschap kent weinig of geen voorwaarden vooraf. Zij gaat elk belang te boven. Alleen de ander telt. ”

Dat lukt volgens mr. Bruins Slot alleen als je in die verbondenheid met de ander toch ook jezelf kunt zijn. “Dat is soms balanceren, zoeken naar evenwicht. Nu eens lijkt het wel als vanzelf te gaan, dan weer moet je er simpelweg voor knokken.” Maurits en Marilène trokken hun lachende gezichten tijdens de toespraak in een ernstige plooi en pakten elkaars hand.

Getuige broer Bernhard greep na het tekenen van de huwelijksacten in het voorbijgaan als eerste de gelegenheid aan Maurits vluchtig geluk te wensen.

Even later kuste iedereen iedereen. Prinses Juliana, die lang voor het bruidspaar onopvallend via een zijingang binnen was gekomen, volgde het gebeuren gezeten op de eerste rij, naast haar dochter Irene. Irene zal vandaag verstek laten gaan. Dan komt haar gewezen man, prins Karel Hugo van Bourbon Parma, naar de bruiloft.

Op het achterterras van Het Loo, waar de glazen champagne werden aangedragen door in gala gestoken lakeien, wachtte het bruidspaar een spontaan opgekomen verrassing. Rode, witte, blauwe en oranjekleurige ballonnen werden opgelaten met kaartjes waarop de vinders wordt verzocht die terug te sturen. Het valt te betwijfelen of dat massaal zal gebeuren. Velen zullen die kaartjes als een aardig souvenir beschouwen.

Het 'Lang zullen ze leven' weerklonk. Prinses Juliana gaf er blijk van er weer helemaal bij te zijn. Zij praatte links en rechts met oude bekenden en liet er geen misverstand over bestaan het schitterend te vinden dat ze deze dag beleefde.