De Carrousel

Kenmerkend voor een carrousel is de illusie die dit kermistoestel schept van een lawaaierige dynamiek, waarbij alles in beweging komt. Terwijl aan het eind van de rit iedereen toch doodgewoon op zijn eigen plaats blijkt te zijn blijven zitten. Daarmee vergeleken lijken de ministers Dijkstal en Sorgdrager grensverleggend werk te hebben verricht: zij hebben niet alleen kans gezien een carrousel in beweging te zetten, zij lijken er zowaar ook nog in te zijn geslaagd tenminste enkele topambtenaren van hun plek te krijgen.

Een huzarenstukje? Het is maar hoe je het bekijkt. De afgelopen jaren blijkt het opsporingsonderzoek in Nederland jammerlijk te zijn ontspoord. Het gebeurde achter de rug om van topfunctionarissen, zoals de hoofdcommissaris van de politie te Haarlem, Straver. Misschien kon hij het ook niet weten, maar hoe dan ook was hij wel verantwoordelijk en - zwaarwegender argument - de volksvertegenwoordiging vond het feit ernstig genoeg om personele consequenties te eisen.

Maar een dergelijk geluid hebben we uit de mond van Dijkstal niet mogen vernemen. Wel de nodige klaagzangen over de ijzersterke rechtspositie van topambtenaren, maar over het functioneren van Straver zelf geen woord, noch in positieve noch in negatieve zin. Daarentegen zette hij wel in arren moede het hele personeelsbeleid op de helling onder het motto: het is goed dat topambtenaren om de vier jaar verkassen.

Alleen met dit voze instrument (voos, omdat het niet aangaat uitstekend functionerende topambtenaren te verplaatsen) kon hij Straver met de pet in de hand verzoeken naar een andere post om te zien. Nee, Dijkstal, zo'n personeelsbeleid lijkt nergens op. Want voor zowel Straver als de volksvertegenwoordiging is het onwaardig te worden afgescheept met een inpak-carrousel, die in feite niet meer is dan een ordinaire stoelendans, waarbij iedereen op voorhand van een plaatsje verzekerd is.