jeugdtheater

'Een haring onder het gras', vanaf 4 jaar, is te zien op 23/2 in Nijmegen, 26/2 in Soest, 9/3 in Voorburg en 15/3 in Zwolle. 'Matti en het zwarte pad', vanaf 7 jaar, op 23/2 in Nijmegen, 27-28/2 in Utrecht, 2/3 in Amsterdam en 5/3 in Groningen.

Ella Snoep ontwerpt de vormgeving van haar voorstellingen, schrijft de tekst, zingt liedjes op band in en speelt als actrice een rol naast de poppen die zij manipuleert. Tijdens de voorstelling bedient zij bovendien met haar voeten de knoppen op de vloer voor de belichting en het geluid. Het resultaat is een gave, grappige voorstelling die qua sfeer, beeld en speelstijl wonderwel in elkaar past.

Een minuscuul meisje, Marlinda, heeft met haar broer een gedurfde weddenschap afgesloten. Zij blijft een hele donkere nacht lang, samen met haar nog veel kleinere en nerveus keffende hondje, in een tent buiten achter het huis slapen. Na een wat lang intro met een hoop gedoe rond het opzetten van het tentje, blijkt onder het gras een van de gravende mollen doorboord te zijn met een haring van Marlinda's tent. Als het multi-functionele decor uitklapt zien we in een wirwar van ondergrondse gangen en spelonken het dier liggen. Als reddende engel komt Dokter Das aanfietsen, een hoogst komisch figuur met een Duits accent op een mobiel en uitklapbaar ziekenhuis-fietsje. In een hilarische scène vindt dan de 'operatie mol' plaats met tangen, hamertjes en akelige spuiten. Marlinda ontmoet verder griezelige spinnen, vieze torren en een excentriek swingende vos, maar natuurlijk doorstaat zij heelhuids het nachtelijke avontuur.

Ook de poppentheatervoorstelling 'Matti en het zwarte pad' van Theater Terra speelt zowel boven- als ondergronds. Twee vrienden van vroeger, Liz en Stef, komen elkaar tegen aan de dijk langs een spoorlijn. In hun kindertijd is daar iets vreselijks gebeurd. Onder de grond hebben zij een geheime hut gebouwd aan deze dijk, die na al die jaren nog steeds intact is. Die hut was ook bedoeld voor hun jeugdvriend Matti. Met zijn drieën hadden zij de afspraak om stiekem van een rijdende trein te springen en elkaar in de hut te treffen, maar Matti is nooit aangekomen en ook nooit meer teruggevonden. De vraag wat er met Matti is gebeurd, heeft Liz en Stef nooit losgelaten en zij gaan terug in hun kindertijd om uit te zoeken wat er is gebeurd. Els Holzer en Rop Severien spelen Liz en Stef als volwassenen en twee poppen verbeelden de twee als kinderen. Ze beleven de gebeurtenissen opnieuw, horen elkaar uit, beschuldigen elkaar en gaan alle denkbare mogelijkheden af om uiteindelijk voor een nog steeds onopgelost raadsel te staan. Vooral Liz wordt geplaagd door schuldgevoelens die zich aandienen in de vorm van een wat spookachtige pop van krantenpapier waarin zij een wraakzuchtige Matti meent te herkennen. De suggestieve teksten, de geladen sfeer en de aanzwellende spanning roepen fantasieën op over opzet, een ongeluk of zelfs moord en vragen om een ontknoping. Maar het wordt niet echt duidelijk wat er met hem is gebeurd en dat werkt als een anti-climax. In feite draait het in de voorstelling om een verwerkingsproces van de hoofdpersonen, maar daarin heeft het verhaal te weinig psychologische diepgang. Er wordt verdienstelijk gespeeld, de vormgeving is prachtig en de poppen zijn leuk, maar het open slot haalt jammer genoeg de angel uit de voorstelling.