Traditionele bestrijding muskiet voldoet niet meer

PARAMARIBO - Het malariaprobleem in Suriname neemt steeds ernstiger vormen aan. Dit jaar al zijn 3525 ziektegevallen geregistreerd. Inmiddels zijn 21 personen overleden.

Volgens het hoofd van de anti-malariacampagne van het Bureau openbare gezondheidszorg (BOG) in Paramaribo, de heer Resida, gaat het om een forse toename, die vooral te wijten is aan het gebruik van verkeerde preventie-middelen en het uitblijven van bespuitingsacties in het binnenland, waar de malariamuskiet voorkomt.

“Toeristen nemen preventie-middelen mee uit het buitenland, die niet in ons beheersregime passen. Hierdoor wordt de resistentie van de malariamuskiet tegen onze middelen steeds groter”, aldus Resida.

Malaria-bestrijding is in Suriname gebaseerd op het regelmatig controleren van binnenlandbewoners en het verstrekken van de preventie-middelen chloroquine en paludrine aan toeristen. Samen met het regelmatig bespuiten van broedhaarden van de malariamuskiet was deze methode vrij succesvol, tot in 1986 de binnenlandse oorlog uitbrak en controle op het binnenland vanuit Paramaribo gedurende vijf jaar vrijwel nihil was.

Bespuitingsacties bleven uit. Bovendien nam de economische activiteit in het binnenland toe, vooral in de goudwinning. Gastarbeiders uit Brazilië kwamen zonder preventie en met een lage natuurlijke weerstand naar de malariagebieden. Ze vormen het transportmiddel waarmee de malaria zich verspreidde.

Toeristen, die vooral vanuit Nederland in steeds groteren getale naar het Surinaamse binnenland trekken, gebruiken als reactie op de grote besmettingskans steeds meer het drastische middel lariam, dat voor kort door Nederlandse medische diensten werd voorgeschreven aan Surinamegangers.

“De kans dat je met lariam malaria oploopt is een heel klein beetje kleiner dan met chloroquine en paludrine. Het grote nadeel voor ons echter is dat het hele resistentie-patroon verstoord wordt. Het is echt een enorm dilemma. Aan de ene kant kunnen we toeristen niet verbieden om de middelen te gebruiken die ze van huis meenemen. Maar aan de andere kant dreigen we in hetzelfde vaarwater terecht te komen als de landen waar lariam zelfs niet meer helpt”, zegt Resida.

Het uitblijven van grootschalige bespuitingsacties, die sinds het beëindigen van de binnenlandse oorlog in 1991 voortdurend worden beloofd, ligt volgens Resida niet aan een gebrek aan geld. “Het zijn meer de administratieve procedures die hier lang op zich laten wachten. En dat kost mensenlevens”.