Medisch mirakel De Vries wint alternatieve 'Tocht der tochten'

TECHENDORF (ANP) - Negen jaar geleden dreigde voor marathonschaatser Peter de Vries de rolstoel na een ernstig auto-ongeluk. Gisteren plengde de doorgaans nuchtere 27-jarige Fries een traan na de overwinning in de alternatieve Elfstedentocht over tweehonderd kilometer op de Weissensee.

De duizend deelnemers waren natuurlijk met hun gedachten al bij de echte Tocht in Friesland. De emoties bij De Vries hadden te maken met het vele blessureleed dat hij kende. “Ja, dan word je best wel een beetje emotioneel”, verklaarde de winnaar, die vorig jaar achter Lammert Huitema als tweede eindigde.

Ooit bestempelden insiders De Vries als een fonkelend talent. In hem bespeurden kenners het karakter en de kwaliteit van een toekomstig kampioen. Maar zover kwam het lange tijd niet. Een schaatsdroom werd een nachtmerrie. De Vries raakte in 1987 betrokken bij het ongeluk. Het linkerbeen werd verbrijzeld. Hij leek veroordeeld tot de rolstoel. Diverse zware operaties moest hij ondergaan. De doktoren slaagden er uiteindelijk in het been voor amputatie te behoeden. In 1989 maakte De Vries zijn rentree in het marathonpeloton.

Dit seizoen winterperiode ontpopte het medische mirakel zich als een ware natuurijsspecialist. De Vries werd tweede op het NK natuurijs in Ermerstrand, negende in de schaatsklassieker van Eernewoude en dertiende in de Oldamtrit. Desondanks leek dit seizoen ook verloren te gaan. “Eind oktober kreeg ik een ontsteking in mijn achillespees. Ik heb zeven weken niet kunnen trainen. Rond de Kerstdagen ben ik weer gaan schaatsen. Er kwam toen natuurijs. Ik was daar als enige in het peloton niet blij mee.”

De Fries hoopte dat de Elfstedentocht in februari gereden zou worden. “Ik was er vier weken geleden nog niet klaar voor. Nu barst ik van het zelfvertrouwen. Hoe eerder, hoe liever. Ik voel me zo sterk dat ik de windwakken in de Elfstedenroute wel zwemmend wil afleggen.”

Op de Weissensee was geen wak te bekennen. Klunen hoefden de rijders ook niet. Het ijsvloertje lag er perfect bij en het peloton bestond uit vele coryfeeën. Erik Hulzebosch, Evert van Benthem, Bert Verduin en de gebroeders Ruitenberg waren de enige toppers die niet op de lijst met duizend deelnemers stonden.

Halverwege ontstond een kopgroep van veertien man. Daarvoor werd één serieuze vluchtgroep geregistreerd. Stam, Kleine, Klompmaker en Pieterse verkregen twee minuten voorsprong. Stam bouwde die later solo uit tot vier minuten. Maar door het hoge tempo van de tien achtervolgers werd iedereen teruggepakt. Lange tijd bleef de rust in de tot elf man gereduceerde kopgroep gehandhaafd.

Na 140 kilometer liet Peter de Vries zijn avontuurlijke neigingen de vrije loop. Kleine, Kromkamp, Pieterse en de Fin Paalasma volgende zijn spoor. Het vijftal werd niet meer achterhaald. In de finale opende Kleine het offensief. De Drent maakte vervolgens een domme fout. “Ik keek achterom hoe groot de voorsprong was en trapte in een scheur. Op natuurijs moet je natuurlijk altijd bljven opletten”, aldus Kleine, die ondanks zijn val tweede werd.

De Vries moest solo nog zes kilometer overbruggen alvorens hij zich winnaar mocht noemen. “Ik had een behoorlijk gaatje geslagen. De achtervolgers gingen zich op de tweede plaats concentreren en derhalve stokte bij hen het tempo”, aldus De Vries, die bekende dat hij vooraf pillen had geslikt. “Pillen met oesterextract. Daar word je ontieglijk sterk van.”