Haring, curry-saus en drop

'Ruilen Internationaal' wordt op 10, 17 en 24 december bij de VPRO uitgezonden.

Sinta Dwi Puspita (13) komt uit Bandung, Indonesië. Ze is twee weken in Nederland op uitnodiging van de VPRO-televisie. Ook vanmiddag, in de tuin van haar tijdelijke klasgenootje Sofie wordt er gefilmd. Sinta, Sofie en een derde klasgenootje, Jenna, gaan ponyrijden. Cameraman, geluidsman, de fotograaf en Sofie's vader - die ook foto's maakt - draaien er om heen. Af en toe worden ze bijna omvergelopen door de andere pony's.

Sinta heeft geruild met Ayinda van Amstel (11). Ze woont bij de moeder van Ayinda in Rijswijk, en heeft ook haar plaats ingenomen op de Steenvoorde school. Ayinda is op dit moment bij Sinta's familie in Bandung, ook compleet met cameraploeg. Ayinda reageerde op een oproep van de VPRO. Kinderen die graag wilden ruilen met een leeftijdgenoot in een ander land konden een brief schrijven. Ayinda schreef dat ze heel nieuwsgierig was naar het land van haar voorouders, want haar moeder is van Indonesische afkomst. Sinta was benieuwd naar de manier van leven in een Westers land en hoe het is om vier seizoenen te beleven. Ook denkt ze dat de reis heel belangrijk is voor haar toekomst, want status is heel belangrijk in Indonesië. Deze week komt Ayinda terug, vlak voordat Sinta weer naar huis vliegt. Ze zullen nog één dag met elkaar optrekken.

Sinta, die een klein beetje Engels praat, wist helemaal niets van Nederland, ook niet dat Indonesië ooit een kolonie was van Nederland. Alleen dat het koud zou zijn, dat had ze wel gehoord. Maar zó verschrikkelijk koud als nu, dat had ze zich niet kunnen voorstellen, vertelt ze, terwijl er een voor Hollandse begrippen lekker windje door de kastanjeboom waait. Ineens vliegt ze gillend uit de tuinstoel, als het kleine hondje van Sofie er aan komt rennen. ,Ze vindt het hondje wel leuk”, zegt de tolk. “Maar het aanraken van een hond is heel slecht volgens de Islam.”

Omdat het zo koud is draagt Sinta de kleren van Ayinda, zegt ze zelf. Maar programmamaker Karin Marx van de VPRO, denkt eigenlijk dat ze haar eigen kleren een beetje te tuttig vindt voor Hollandse begrippen. Nu loopt ze rond in een spijkerbroek en een Aladin-trui. Ook op school. Dat is een groot verschil met Indonesië, waar de kinderen in uniform moeten komen. Ook vindt ze het hier minder serieus, kinderen mogen veel meer doen wat ze zelf willen. Klasgenoot Joey vertelt dat ze met Sinta eigenlijk helemaal niet praten over hoe-het-nou-in-Indonesië-is. “We hebben het gewóón over dingen, bijvoorbeeld of ze nu ècht verliefd is op Silvio.” Die vraag ontlokt bij Sinta een hoop gekrijs, gelach en vooral veel ontkenning.

De afgelopen weken zijn ze veel met de camera op stap geweest, maar ook zonder. Sinta weet niet goed wat ze leuker vindt, met of zonder camera. Mèt camera heeft ze wel het gevoel dat ze goed moet opletten hoe ze zich gedraagt. Maar de activiteiten die gefilmd worden zijn vaak wel leuker. Ze heeft geschaatst, eikels gezocht in het bos, is naar het strand geweest, heeft molens bekeken en was bij Madame Tussaud. Die laatste twee dingen vond ze het mooist. “Musea in Indonesië hebben alleen oude stoffige dingen”, zegt Sinta.