Mokumse kroegbazen zijn de regelneverij van de gemeente zat

AMSTERDAM (ANP) - Tien dagen. Zolang willen de eigenaren van de 4 000 Amsterdamse horeca-ondernemingen nog met de hand over het hart strijken. Als er daarna in goed overleg met de gemeente geen redelijke afspraken zijn gemaakt over wat er wel en niet is toegestaan in, maar bovenal buiten de cafés, dan volgen er acties.

De Mokumse kroegbazen zijn de 'regelneverij' van het stadhuis zat. Mèt de temperatuur steeg deze zomer de berg ambtelijke post op de deurmat van menig horecazaak in de hoofdstad. De vermaningen om te ver uitgedijde terrassen in te perken, illegale terrassen te verwijderen en de dreigementen met boetes wegens geluidsoverlast of inbeslagname van het straatmeubilair, verhitten de gemoederen danig.

De geplaagde cafébazen kwamen bijeen tijdens een protestbijeenkomst in danscafé Havana in de Reguliersdwarsstraat. “Ze willen ons naar de donder helpen”, briest C. Bennaars van het Nederlands Horeca Gilde. De gemeentelijke Milieudienst denkt dat dat wel meevalt. “Sinds het begin van de terrasperiode zijn er zestig waarschuwingen uitgedeeld en vier 'dwangbeschikkingen'. Dat zijn brieven waarin een horecabaas die voor een tweede keer in de fout gaat, een boete van 500 gulden in het vooruitzicht wordt gesteld.” Tot afgelopen weekeinde is het volgens de woordvoerster bij één inning gebleven en er zijn nog slechts drie processen verbaal uitgedeeld.

'Gespreksleider' H. Verweij beoordeelt de situatie aanzienlijk somberder. “Toeristen die aan mij vragen waar ze na 1 uur 's nachts in Amsterdam nog naar toe kunnen, krijgen van mij tegenwoordig nog maar één antwoord: naar bed”, zegt hij. Hij krijgt nachtmerries van het “angstbeeld” dat Amsterdam een tweede Den Haag wordt. “Daar kun je 's avonds in de straten een kanon afschieten.” Of van Valkenburg, dat door overheidsmaatregelen “van een roemrijk stadje veranderde in een leeggelopen dorp.”

Verweij, ironisch: “We hadden hier zaterdagavond 3 000 mensen voor de deur in verband met een Hollywood Party. Ik heb nog geprobeerd om ze binnen de voorgeschreven anderhalve meter op de stoep te persen, maar het lukte niet.”

“Ik kan mijn klanten niet uitleggen waarom ze aan de ene kant van een denkbeeldig lijntje geen, en aan de andere kant wel een borrel mogen drinken”, zegt een ondernemer, terwijl zijn collega luidkeels klaagt over de geluiddempers die in het kader van de rijkswet Milieubeheer het volume van de muziek beperken. Misprijzend: “Het klinkt nu als een flink opengedraaide walkman.”

Spijkers met koppen moesten er geslagen worden in Havana en een deel van de horeca-ondernemers kwam binnen met het vaste voornemen de Amsterdamse politici de volle laag te geven over hun dorpse mentaliteit. Die politici schitterden echter door afwezigheid. Een paar handhavers van het beleid, zoals de directeur van de milieudienst, J. Cleij, en politiewijkteamchef B. Wolven, waren er wel. Maar zij ontwapenden de ondernemers met zalvende woorden (“Ik ben uw tegenstander niet”) en geduldig glimlachen. Die tactiek miste ook op de boze café-baas H. Wolffenbuttel zijn uitwerking niet. Aan het begin van de bijeenkomst kondigde hij nog aan Amsterdam te zullen verlaten. “We vragen van de ambtenaren wat clementie. Daarnaast moeten we zelf een paar regels in acht nemen om de overlast te beperken”, sprak dezelfde Wolffenbuttel, die een half uur ervoor de ambtenaren op hoge toon had verweten al in actie te komen als één buurvrouw klaagt, “omdat ze 's morgens niet gekakt heeft”.

Menens

De vriendelijke atmosfeer waarin ambtenaren en kroegbazen uit elkaar gingen moet echter niet verkeerd worden opgevat, zegt Verweij waarschuwend. Het is menens wat de horeca betreft. Amsterdam moet zich soepeler opstellen ten opzichte van mensen die de hitte in de cafés met het glas in de hand ontvluchten. De komende tien dagen moet het gemeentebestuur van zijn goede wil blijk geven, door nergens in te grijpen waar niet door buurtbewoners wordt geklaagd en de reeds uitgedeelde processen verbaal te 'bevriezen'.

En anders? Verweij tovert een mysterieuze glimlach op het gelaat. Wil niet anders kwijt dan dat de acties “grootschalig en ludiek” zullen zijn. “Als het maar geen drooglegging van de stad is. Het kost me zo al genoeg geld”, moppert een collega. “Waarom tappen we niet een paar honderd liter goudgeel vocht over het tapijt van Patijn?”