Nina Hagen 'Freud' sich

Een nieuw jaar, een nieuw begin; ook voor Nina Hagen. De veertigjarige Duitse popdiva is voor de verandering maar weer eens van platenmaatschappij gewisseld en laat zich op haar nieuwe cd FREUD EUCH (BMG RCA 74321 32064 2) bijstaan door een kersvers team van secondanten. Voor de produktie tekende Ralf Goldkind, bekend als de mannelijke helft van het Duitse popduo Lucilectric.

Afgezien van een Carole King-cover en de Duitse versie van 'Sunday morning' van de Velvet Underground, schreef Goldkind samen met Hagen en Dee Dee Ramone van de Ramones ook de songs voor 'Freud euch'.

Natuurlijk staan op haar negende cd wederom Hagens non- conformistische zang en bonte mengelmoes van rock, punk, dance en schlager centraal. Toch verschilt 'Freud euch' op een aantal punten van zijn voorganger 'Revolution Ballroom'. Hagen zingt gelukkig voor het eerst in lange tijd weer volledig in het Duits, wat het tekstmateriaal onmiskenbaar ten goede komt.

Bovendien is Goldkind er in geslaagd Hagens hang naar overdaad enigszins in te dammen, zodat vijftien songs compacter en toegankelijker klinken dan we van Hagen gewend zijn. Met name melodieuze rocksongs als 'Wende' en 'Abgehaun' weten te bekoren en zouden in de hitlijsten niet misstaan.

Opvallend is daarnaast dat Hagen zich op 'Freud euch' in haar teksten van een somberder kant laat zien. Traditiegetrouw ontbreken de pleidooien voor een vegetarische levenswijze ('Tiere') en het geloof in Ufo's ('Zero zero u.f.o.') niet, maar in nummers als 'Stacheldraht', 'Abgehaun' en 'Kunst' schreeuwt Hagen in scherpe bewoordingen haar teleurstellingen in de liefde uit. 'Ich lieg dir ja so schwer auf'm Magen, ick habe dir sogar jeslagen' ('Kunst'). De schrijfwijze in de titel 'Freud euch' verwijst zo te horen duidelijk naar de beroemde psychiater, en minder naar 'freut euch'.

Maar Hagen zou Hagen niet zijn als zelfs in haar sombere buien haar typerende humor de kop niet zou opsteken: 'Seit meiner Geburt, komm' ich mir vor wie bestellt, wie bestellt und nicht abgeholt' ('Geburt').

In vergelijking met het Hagen-universum gaat het er bij haar landgenoten van Selig zeer conventioneel aan toe. Toch toont het kwintet uit Hamburg met hun tweede cd HIER (Sony 480729 2) aan dat er ook in hun land rock van internationale klasse wordt gemaakt.

Ondanks hun Duitstalige teksten, die verrassend goed in het gehoor liggen, roept de muziek van Selig associaties op met Angelsaksische rockbands als Primal Scream en de Black Crowes. Stevige rock wordt vermengd met psychedelische gitaarpartijen en jaren zeventig orgel-klanken. Het resultaat is kleurrijke rock, die op zijn best is als zanger Jan Plewka zijn hese vocalen de vrije loop laat, waardoor songs als 'Lass mich rein' en 'Ist es wichtig?' zich kunnen meten met het beste werk van de Engelstalige concurrentie.