Een leerzaam dagje

Een leerzaam dagje gisteren. Uit een bericht in de Volkskrant viel op te maken dat partijvoorzitter van het CDA, Hans Helgers, een grote blunder had begaan. Door uitgerekend tijdens het historische dieptepunt van zijn partij een kloek standpunt in te nemen over de twee gevoeligste en meest omstreden zaken waarmee het CDA worstelt.

Eerst was daar de laconieke mededeling dat Kamerleden die drie termijnen hebben volgemaakt, en dat is meer dan de helft van de huidige Tweede-Kamerfractie, maar beter op kunnen stappen. En bovendien vond Helgers het noodzakelijk de oecumenisch ingestelde partij hardhandig te herinneren aan zijn oorspronkelijke verleden van gescheiden groeperingen van katholieken en protestanten. Simpeler gezegd: Helgers wilde meer katholieken in de Kamer. Over beide punten is de afgelopen jaren veel te doen geweest en steeds weer bleek dat het heilloos was in deze potjes te roeren.

Het bericht in de Volkskrant veroorzaakte grote commotie. In de fractie van het CDA, maar ook in de rest van de pers die het bericht van de krant klakkeloos overschreef. Bij nader inzien blijkt het allemaal iets genuanceerder. De CDA-voorzitter heeft iets te vrijmoedig zitten te filosoferen over zaken, die zich daar absoluut niet voor lenen. De Volkskrant heeft dat door afzonderlijke citaten op eigen houtje met elkaar te verbinden nog eens fors aangedikt. Het resultaat is een bericht waarvan niet gezegd kan worden dat het zo niet gezegd is, terwijl tegelijk ook kan worden volgehouden dat het zò niet gezegd is.

Een leerzaam dagje. Om de mechanismen in de vaderlandse journalistiek te leren kennen en natuurlijk ook voor de voorzitter van het CDA, die weer wat heeft kunnen opsteken over omgang met de pers. Het is alleen de vraag of het CDA zich in de positie bevindt iemand op een sleutelpositie te hebben, die op dit terrein het klappen van de zweep nog moet leren.