Wereldster vermoord

Het is een zaak waar wij thuis bij het zien van de folder van smullen. 'Wereldster vermoord! Kun jij de dader vinden?' Binnenin volgt de uitleg. De langbenige, beeldschone, jonge Désirée is dood. Zelfmoord, denken haar vrienden. Op een nacht is ze uit het raam gevallen. Politie-inspecteur Havinck weet beter. Ze viel inderdaad uit het raam, maar niet omdat ze dat zelf wilde. Het technisch lab wijst uit dat Désirée al bewusteloos was voordat ze viel. Iemand wilde haar uit de weg ruimen, en deed dat met succes. Maar wie? 'Ha!', dachten wij, en gingen er voor zitten. Twee stoelen achter de computer, asbak, fles wijn, en een hele avond de tijd.

Désirée was een beroemde zangeres. Tientallen platen had ze al gemaakt, onder het toeziend oog van haar manager Sjarles. Allemaal goud geworden, en het leek nog lang niet voorbij. Maar nu was ze dood. Een van haar huisgenoten stopte haar leven voorgoed. Sjarles zou het geweest kunnen zijn, die woonde bij haar. Maar Désirée woonde niet alleen met Sjarles. Ze woonde in een groot huis waarin ook haar drummer en bandleider Jimmy White, haar huishoudster Margaritha en haar fanatieke fan Chantal verbleven. Een van hen, dat staat in ieder geval vast, heeft het gedaan. Het is aan ons om met inspecteur Havinck uit te vinden wie.

MOMPELEND

Inspecteur Havinck is een soort Nederlandse Columbo. Een wat onhandige inspecteur, die mompelend zijn zaken oplost. Hij zit aan zijn bureau en mijmert 'Sjarles, Jimmy, Chantal, Margaritha, Geraldo de paparazzo'. Havinck kan uren doorgaan met mijmeren, als wij niet ingrijpen. Want Havinck speelt alleen maar scènes in de eerste Nederlandse speelfilm, uitgebracht op cd-rom. 'Dossier Désirée' heet het spel, gemaakt door de zesentwintigjarige Melcher Hillman, die met deze interactieve film deze zomer afstudeerde aan de Nederlandse Film- en televisieacademie.

Hillman wil dat zijn speelfilm werkt als een echte film, maar dan een waarbij het publiek mag kiezen hoe het afloopt. En hoe het begint, en wat er daarna gebeurt. Wie hij het eerst verhoort, wie daarna. Of hij nu meteen al de toch wat verdachte Sjarles arresteert, die kort voor de moord nog een behoorlijke verzekering op Désirées leven afsloot, het slecht kon verkroppen dat zijn relatie met de zangeres beëindigd was en al een plaatje had opgenomen dat 'Désirée in memoriam' heet. Dat hebben we allemaal wel erg snel gevonden. Bovendien, het zijn geen harde bewijzen, vinden we. Het maakt hem alleen maar verdacht.

Havinck moet van ons verder zoeken. De agenten op het bureau kunnen nog zo vaak aandringen: 'gaan we nog arresteren vandaag?', we laten het niet gebeuren. We zijn veel te benieuwd.

ROLSTOEL

We laten Havinck verder mijmeren. 'Chantal du Jardin', mompelt hij, en wij klikken met de muis. Dat is het teken waarop Havinck in zijn auto stapt en Chantal gaat ondervragen. Wat Chantal zegt, is geheel afhankelijk van de gesprekken die we eerder hebben gevoerd. De eerste keer dachten we nog dat Chantal een zielige fan in een rolstoel was. De tweede keer, toen we de ondervraging in een andere volgorde deden, kwamen we erachter dat Chantal ook kan lopen. Toen had Jimmy ons eerst verteld dat Chantal ooit van het podium was gevallen omdat Désirée haar had geschopt. Ze was gehandicapt geworden en had een flinke schadevergoeding van Sjarles gekregen.Later, zegt ze, kwam het gevoel in haar benen terug. Sjarles mag het niet weten, zegt ze. Maar Chantal denkt dat Margaritha het heeft gedaan, omdat Désirée haar zou gaan aangeven bij de vreemdelingenpolitie. Margaritha is illegaal in Nederland. Margaritha, leren we, verkoopt informatie over Désirée aan de roddelpers. Maar ze is ook meesteres in occulte zaken, prikte een désirée-barbiepop vol spelden en kan met de doden praten. Als ze op aandringen van Havinck Désirée oproept, blijkt dat niet de blonde zangeres de liedjes zong, maar bandleider Jimmy White. Het plot verdikt. In een tweede sessie komt niet de overleden Désirée, maar de nog levende Chantal uit de rook tevoorschijn. 'Vind mijn moordenaar. . .', roept ze.

OPNIEUW

Havinck snapt er niets van. Zijn agenten op het bureau willen maar wat graag arresteren, maar Havinck vindt het, samen met ons, nog te vroeg. Wij wilden alles weten. Waarom telefoneert Sjarles toch steeds met die giechelende Chantal, die misschien wel dood moest in plaats van Désirée? Maar toen ging het mis. Opeens werkte het spel niet meer. Al drie keer hadden we toen opnieuw moeten beginnen, twee keer omdat we van hogerhand van de zaak werden gehaald nadat Chantal een klacht had ingediend tegen onze inspecteur, en een derde keer omdat we per ongeluk voortijdig Margaritha arresteerden. Die werd natuurlijk vrijgesproken, want een arrestatie op basis van een met spelden doorzeefde pop slaat nergens op. 'De laatste keer', zeiden we zuchtend tegen elkaar. Want opnieuw beginnen betekent al die filmpjes nog eens doorwerken, voor de vijfde keer horen: 'Hallo. Ik ben Sjarles. Sjarles Klaverstein de derde, manager van Dees. Désirée.'

We kwamen verder dan de eerdere keren. Steeds meer nieuwe informatie, steeds meer verdachten kregen we. Totdat de computer zomaar opeens, zonder dat wij daartoe opdracht gaven, Jimmy White ging arresteren. Nu beginnen we er niet meer aan. Het is leuk en intrigerend, 'Dossier Désirée', maar we zijn bang deze zaak nooit opgelost te krijgen. Uit angst voor echte computerfrustraties durven we het niet meer te spelen, allebei niet. Terwijl we toch al besloten hadden dat het spel zo leuk was, dat we niet zouden zeuren over het feit dat het alleen maar gespeeld kan worden op een computer met een snelle cd-rom, een geluidskaart, Windows 95 en een scherm met heel veel kleuren. Toch: nog niet alles is verloren. Voor echte doorzetters staat achter op de folder een telefoonnummer dat in computernood gebeld kan worden. Voor wie het spel probeert tussen maandag en vrijdag, overdag.