Terry Naughton jaagt op bizarre kinderlokker

Ik houd wel van seriemoordenaars (niet 'in the raw', dat spreekt) maar allengs raakt de bron uitgeput. De schrijvers moeten zich in allerlei kronkels wringen en hun hoofdpersonen de vreemdste tics en trucs meegeven ter wille van de originaliteit. Maar 'De Engeltjes van Horridus' van T. Jefferson Parker springt er toch uit omdat het zo goed geschreven is en ons telkens weer voor verrassingen plaatst.

De man waarop Terry Naughton, hoofd van de zedenpolitie, jaagt, ontvoert kinderen. Hij laat ze de volgende dag weer los, ongedeerd, verkleed als engelen en met een stukje slangenhuid op een verborgen plaats. Naughton vermoedt dat de engerd het alras niet meer bij zijn tamelijk onschuldige eigenaardigheden zal laten.

Naughton krijgt gelijk, maar voor hij de misdadiger grijpt, schetst Jefferson Parker een indringend portret van de psychopaat, die er griezelige troeteldieren op na houdt. Hij voedt ze goed, dat moet hem worden nagegeven. Een mooie uitschieter in een genre dat dreigt uit te sterven omdat het bizarre zijn grenzen moet kennen: overschrijdt het die, dan wordt het belachelijk. Jefferson Parker blijft erbinnen.