Dodencel-dominee Caroll Pickett: doodstraf wreed en onmenselijk

Caroll Pickett, presbyteriaans predikant, was er niet bij toen afgelopen nacht in het death house van de gevangenis van Huntsville (Texas) de executie werd voorbereid van Karla Faye Tucker, veroordeeld wegens de gruwelijke moord op twee inwoners van Houston in 1983.

Pickett is sinds twee jaar met pensioen. Hij heeft in de zeventien jaar dat hij als predikant bij het Texaanse gevangeniswezen werkte, 95 executies bijgewoond. Op drie na heeft hij alle terdoodveroordeelden die sinds 1982 in Texas met een gifinjectie zijn omgebracht, bijgestaan in hun laatste uren. Hij was geestelijk raadsman van een gemeente-van-de-dood.

Het Amerikaanse hooggerechtshof wees gisteravond een laatste gratieverzoek van Karla Faye Tucker af. Alleen gouverneur George Bush jr. zou de executie nog kunnen tegenhouden. Maar daar rekende niemand meer op.

Het executiebevel van de vrouw veroorzaakte heftige discussies in de VS, omdat Tucker zich tijdens haar verblijf in de cel tot het geloof had bekeerd. Ze zou bovendien de eerste vrouw zijn bij wie sinds de Amerikaanse Burgeroorlog de doodstraf werd voltrokken. In Texas zitten nog zeven vrouwen in de dodencel.

Caroll Pickett vindt de ophef over Tuckers executie onfris. “Waarom is er zoveel mediagedoe rondom haar? Ik kan zo een rij namen noemen van mannen die ook het islamitische of christelijke geloof hebben gevonden in de dodencel en goede burgers zijn geworden. Maar over hun executie heeft niemand zich druk gemaakt.”

Pickett kent ze allemaal bij naam, de 95 mannen die hij naar de executiekamer bracht. Hij bleef bij ze vanaf het moment dat ze van hun gevangenisverblijf werden overgebracht naar het death house van de gevangenis in Huntsville. Hij praatte met ze. Over het geloof, over het gevangeniswezen, over football, over auto's - wat ze ook wilden. Hij bleef bij ze tot ze hun laatste adem uitbliezen, vastgesnoerd op de brancard in de death chamber.

Geen leuke baan. “Nee, niemand wilde 'm van me overnemen. Het was moeilijk, ja. Erg moeilijk. Ik zou maar een jaar blijven, maar het zijn er zeventien geworden.” Zijn opvolger heeft het iets makkelijker, denkt Pickett. Sinds enkele jaren is het tijdstip van executie in Texas verschoven van middernacht tot 's middags zes uur. Pickett: “De gevangene wordt nu pas twee uur voor de executie naar het death house overgebracht. Dat geeft voor mijn opvolger veel minder stress. Ik bleef twaalf, veertien uur en in een enkel geval wel een heel etmaal bij iemand. Dan leer je iemand kennen, dan ga je ze als mens zien.”

Gisteravond gaf de gepensioneerde gevangenispredikant antwoord op de vraag die hij drie jaar eerder in een gesprek met Trouw ontweek: wat vindt hij zelf van de doodstraf? Toen zei hij: “Wat ik vind, is niet relevant. Het gaat mij er niet om hoe of waarom iemand sterft. Hier is iemand die gáát sterven en ik ben bij hem in die laatste uren van zijn leven. Mijn mening doet helemaal niets ter zake. Ik meng me niet in de legitimiteit van de doodstraf. Ik ben daar om die gevangene te helpen.”

Nu, als ambteloos burger, zegt hij: “De doodstraf helpt niet. Het houdt de misdaad niet tegen. De bevolking van de dodencellen groeit maar. Deze straf is wreed en onmenselijk. Niemand heeft het recht om te doden, ook de staat niet. Maar als ik dit drie jaar geleden had gezegd, was ik ontslagen. Ik vond dat ik dit werk móest doen. Het was mijn taak deze mensen in de laatste uren van hun leven bij te staan.”

Caroll Pickett weet dat uit peilingen blijkt dat nog altijd een groot deel van de Amerikanen achter de doodstraf staat. De executie van een blanke gelovige vrouw zorgt voor slechts een minuscuul dipje in het aantal voorstanders. “Maar als je aan de voorstanders zou vragen: wil jij dan die infuusnaalden inbrengen, dan zou 99 procent dat niet kunnen. Ook George Bush niet.”