BRIEVEN

Goed doel (2) Vincent Dekker beschrijft in Trouw van 20 december de perikelen rond het spervuur van bedelbrieven met aangehechte acceptgiro. Het verschijnsel komt mij ook bekend voor.

Bij mij is de weegschaal die Vincent Dekker aanhaalt al in beweging gekomen. Instanties die te opdringerig hun goede doel onder mijn ogen trachten te brengen, worden sinds een goed jaar van mijn lijstje afgevoerd. Ik heb geen behoefte aan het in stand houden van een geldverslindend publicitair circus. Het percentage fondsenwerving is voor mij ook een criterium. Ligt dat naar mijn smaak te hoog dan wordt een instantie ook afgevoerd. Wat mij betreft zal dat lot ook die goede doelen treffen die met een creditcard (ook Trouw van 20 december) gaan werken. Aalsmeer L. Oprel

Goed doel (3) De commercie beheerst steeds vaker het werven van leden voor een goed doel. Zie bijvoorbeeld de ledenwerfactie van het Rode Kruis op RTL4 afgelopen zaterdag (Trouw van 23 december). Deze drie uur durende tv-actie stond bol van de commerciële reclame. Bedrijven werden met naam en toenaam genoemd als ze minimaal 200 leden aanmeldden. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want voor slechts 7 000 gulden (200 x 35 gulden) kon reclame gemaakt worden met de zekerheid van een hoge kijkdichtheid.

Het aanwakkeren van de overmatige consumptie kreeg vlak vóór Kerst vrij baan. Ook de linkse politicus Paul Rosenmöller deed hier schaamteloos aan mee. Het neoliberale marktdenken, dat natuurvernietigend en maatschappij-ontwrichtend werkt, dreigt zelfs de goede doelen op te slokken. Mensen, wordt wakker! Dergelijke platvloerse tv-acties hebben we toch niet nodig om geld te geven voor een goed doel? Zwolle Peter Pot

Anti-joods? (6) Elke cultuur gebruikt verhalen uit een oudere cultuur en kleurt die met haar eigen ideeën in. Zo kwamen we onder andere aan een Eerste Testament, een Tweede Testament en alles wat daaromheen gezegd en geschreven is. Is dat 'anti'? Mensen kunnen blijkbaar niet anders. Het misbruik gaat helaas veel en veel verder. Amstelhoek B. Klinkenberg

Anti-joods? (7) Wij vinden het erg jammer dat een boek als 'Het verhaal gaat. . .' van Nico ter Linden, dat wij allebei hebben gelezen, kennelijk zoveel weerstand oproept. (Podiumartikel van rabbijn David Lilienthal van 19 december). Na vele jaren ervaring in de joods-christelijke dialoog, achten wij het schadelijk dat een boek als dit, waarin de lijnen tussen de beide testamenten = 'verbonden' zo duidelijk worden aangegeven, wordt bestempeld als 'het oude anti-joodse verhaal. . .' Natuurlijk, het boek heeft tekortkomingen, welk geschrift heeft dat niet. Maar moeten die er per se worden uitgelicht? Is het niet veel belangrijker om de bedoeling van de auteur te waarderen?

Op ons komt het boek over als een waardevolle bijdrage aan een beter verstaan van de wortels van het christendom, van de joodse achtergronden van Jezus, van de verworteling van het tweede testament (of verbond) in het eerste. En moet een dominee (of priester of een rabbijn) expliciet maken voor wie hij precies schrijft (of preekt)?

De uitleg die Ter Linden geeft, zien wij bovenal als bijzonder informatief en gericht op een niet-joods publiek, dat geïnteresseerd is in de boodschap van de (christelijke) bijbel. En dat er nog heel wat informatie gebruikt kan worden, zal niemand ontkennen die zich ook maar enigszins heeft verdiept in wat er zoal in de loop van de eeuwen is gegroeid aan vooroordelen en misverstanden.

Daar komt bij dat overlegorganen, synodes en concilies heel wat kunnen bedenken en beweren, maar dat niets zoveel indruk maakt als een goed geschreven, goed verteld verhaal. En is het daar in beide tradities niet (ook) om te doen? Utrecht Dr. Chana Safrai, docente Talmoedika KTU; Kats-Kortgene Ds. Hanny van der Vegt, Ned. Hervormd predikante.

Oude mensen Een compliment voor dagblad Trouw en journaliste Colet van der Ven is op zijn plaats. De wekelijkse bijdrage in de serie 'Van oude mensen. . .' spreekt me aan. Hoewel ik met representanten van de christelijke levensvisie geestelijk verwantschap voel, vonkt er in elke aflevering wel iets van het geheim dat 'gedragen leven' heet. Dat is de rode draad die door het biografisch verhaal loopt. Mensen, die bij de dag leven, blijken niet te zijn vervallen aan het troosteloos 'momentisme' dat vandaag onze cultuur bezet. De kracht van hun overtuiging en vaak ook hun eindverwachting maakt dat zij op een vruchtbare wijze met verandering en verlies kunnen leven, zonder uitgeblust of geblokkeerd te zijn.

Het geeft ons in de generatie Nix of niet-Nix te denken dat we voor een evenwichtige verhouding tussen antwoorden en open vragen moeten aankloppen bij mensen die in of vóór de Eerste Wereldoorlog geboren zijn. Om de tijd in zijn driedeling van verleden, heden en toekomst te verstaan, moeten we blijkbaar een eind in de geschiedenis terug!

Trouw mag - wat mij betreft - een hele poos doorgaan met deze interviews die een therapeutisch gehalte bezitten. Ze zijn 'Van oude menschen, de dingen die niet(!) voorbijgaan', om Louis Couperus uit 1906 te parafraseren. Katwijk aan Zee B. H. Weegink

Poëzie “Vloeken en tieren op het lijden in Joegoslavië moeten we in poëzie maar uit ons hoofd zetten”, aldus Peter de Boer in Trouw van 20 december naar aanleiding van de dichtbundel 'Copycat' van Serge van Duijnhoven. Poëzie gaat volgens hem kennelijk over 'hogere' zaken dan die van een oorlog. Maar wat moeten we dan met zovele grote poëten - ik noem er twee - als Vondel met zijn hekeldichten, als Van Ostaijen met zijn afschuw over de eerste wereldoorlog? Deze poëzie is gewoon even werkelijk als haar maker; dit is geen dode diepzinnige dichtkunst. Soms droomt of danst zij en soms voert zij vloekend oorlog (tegen eenzelfde werkelijke oorlog); deze poëzie leeft tenminste! Leerdam David van der Poort