Volwassene heeft nooit het recht een kind zijn jeugd te ontnemen

Het is mijn gewoonte niet om ingezonden brieven te schrijven over alles waar ik het niet mee eens ben. Ditmaal is een uitzondering op zijn plaats vanwege het pleidooi voor pedofilie als zegen en blijk van oprechte liefde. Ik heb daarvan in de rechtspraktijk meer blijken van het tegendeel ontmoet.

'Het kan ook een zegen zijn voorwerp te zijn van oprechte liefde', schreef dominee Leen van Drimmelen (Trouw 10 januari). Voor de goede verstaander is dat eigenlijk al voldoende: het kind is een voorwerp, een soort knuffelpop zo gezegd.

Het kind ontgroeit de kinderfase en zegt pop of beer vaarwel. Bij de pedofilie zien we het omgekeerde: het 'gezegende voorwerp van oprechte liefde' is een wegwerpartikel, dat zijn aantrekkelijkheid verliest naarmate het groeit naar de volwassenheid en doet wat de apostel Paulus hem voorhoudt: “nu ik een man geworden ben heb ik al het kinderlijke van mij afgeworpen.” Hij verliest daarmee zijn aantrekkelijkheid als knuffelpop.

Helaas heeft de ervaring als rechter mij geleerd, dat het kind dat de volle belangstelling (en meer) van de pedofiel heeft genoten in verreweg de meeste gevallen wel degelijk als slachtoffer is aan te merken, dat hulp behoeft. De bewering, dat het kind zo van de relatie heeft genoten staat in menig proces-verbaal van verhoor van alle soorten daders van seksuele misdrijven. De werkelijkheid is ingewikkelder. Seksuele misdrijven met kinderen die langere tijd plaatsvinden, spelen zich af in een bepaalde context zoals verleiding, geheimzinnigheid, uitzonderingspositie binnen een groep of gezin, beloning, aandacht die het kind elders niet krijgt. In die context heeft het seksuele, niet-leeftijdsadequate gedrag van het kind voor hem soms ook iets waaraan hij plezier beleeft. De rekening komt veelal later, wanneer het kind staat voor het aangaan van een volwassen relatie met een andere volwassene en daarin geheel of gedeeltelijk geblokkeerd raakt.

Hoe iemand pedofiel wordt weet ik niet. Opvallend is wel, dat hij niet zelden in zijn jeugd zelf slachtoffer geweest is van seksueel misbruik. Dat mag echter nimmer een excuus zijn om zich als volwassene aan een kind te vergrijpen.

Ik vind de vergelijking met homoseksuelen stuitend en een belediging voor wie homoseksueel is geaard. Er zijn hetero's en homo's die een gevaar opleveren voor kinderen, maar dat ligt niet besloten in hun hetero- of homoseksualiteit als zodanig. Zij kunnen, anders dan andere mensen, kennelijk met hun seksualiteit niet goed uit de voeten. De pedofiel daarentegen is per definitie van meet af aan geheel gefocust op het kind. Hij weet doorgaans feilloos zijn slachtoffer te vinden: niet zelden een kind, dat gepest wordt op school; dat thuis - onbedoeld - te weinig aandacht krijgt door de zorg van de ouders voor een groot aantal kinderen, of door de zorg voor een langdurig zieke vader of moeder of voor een gehandicapt broertje of zusje; dat vermalen wordt in de echtelijke ruzies tussen vader en moeder; of dat door dood of echtscheiding een vaderfiguur met wie hij zich kan identificeren mist.

Dat iemand die niet in staat is een levensgemeenschap met een andere volwassene aan te gaan dit ervaart als een persoonlijk drama is goed voorstelbaar. Als mens mag hij aanspraak maken op ons begrip en medeleven. Een volwassene heeft echter nimmer het recht om een kind zijn jeugd te ontnemen. Dat klemt temeer, indien zo'n kind extra kwetsbaar is omdat het toch al een beetje verloren in de maatschappij meehobbelt. De 'oprechte liefde' van de pedofiel is gewoon eigenliefde, die aan de persoon van het kind voorbij gaat. Laten we de zaken noemen zoals ze zijn: oprechte liefde voor het kind respecteert zijn argeloosheid en zijn kind zijn. Tot troost een arm om een kind heenslaan, dat verdriet heeft? Geen probleem, maar laat het daarbij. Dat ouders van jonge kinderen met reserve staan tegenover iemand van wie bekend is dat hij pedofiel is, is niet verwonderlijk. Welke garantie geeft diens enkele mededeling dat zijn gedrag de grens niet zal overschrijden en waar ligt die grens? Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Van geen ouder kan worden verlangd, dat hij om een pedofiel het voordeel van de twijfel te geven zijn kind een nodeloos risico laat lopen.