Klein danklied

Klein danklied

Laat mij dan dankbaar leven de volle tijd, geborgen in de beven- de zekerheid,

dat ik niet uit dit smal en onvast bestand van mijn bestaan zal vallen dan in uw hand.

Ad den Besten, Uit: Een steen boven het water uit

Ik ken dit gedichtje van Ad den Besten al heel lang. Toch kreeg het na het sterven van ons dochtertje een heel bijzondere betekenis voor mij. Maartje overleed nadat ze op weg naar school werd aangereden door een slippende auto. Twaalf jaar jong nog maar, heel klein, heel blond en o zo broos.

De reactie die komt nadat je een beetje begint te beseffen wat er in je leven plaatsgevonden heeft, is er een van waarom. Waarom is het gebeurd, waarom moest dat ons overkomen? Maar ook waarom is ons kind geboren als ze maar zo kort mocht leven. Wat heeft het allemaal voor zin gehad? Het antwoord vond ik in de eerste regel van het gedichtje. Omdat God dit bestaan wilde. Omdat Hij een plan met ons leven heeft. Ons kind is niet zonder naam omdat ze eenvoudigweg niet bestaan heeft maar haar naam, haar zijn, blijft in ons hart.

Gods weg met mijn leven begrijp ik niet net zoals ik veel andere dingen die gebeuren niet kan begrijpen en soms ook niet wil begrijpen.

Maar de regel: “Laat mij dan dankbaar leven de volle tijd” heb ik ontzettend veel in mijn gedachten gehad omdat ik dat ook zo graag wilde. Niet die boosheid, die opstand, die hardheid die zich van je meester maakt. Want met veel verdriet is, hoe moeilijk ook, te leven. Maar aan voortdurende opstand ga je kapot.

Er vast van overtuigd dat ook mijn bestaan eenmaal zal vallen in Gods hand kan ik toch het leven weer aan.

En het 'Klein Danklied' van Ad den Besten helpt mij daar enorm bij.