Kitscherige echo van Simple Minds

Hoe vluchtig popmuziek kan zijn, bewijzen The Simple Minds. Concurrerend met U2 was deze Schotse groep tien jaar geleden nog de grote hoop voor de toekomst. Zanger Jim Kerr bekleedde net als evenknie Bono een messiaanse rol. Met bevlogen stem en optimistische songs (Promised you a miracle) betoverde hij menig stadion en festival.

U2 is vandaag nog steeds een megaband, Simple Minds daarentegen vergeten en verwezen naar de archiefkast. Na enkele jaren van contemplatie haalde Kerr zijn groep uit de mottenballen, tenminste gitarist Charlie Burchill en zichzelf. De plaat GOOD NEWS FROM THE NEXT WORLD (Virgin-2760.7243) moet de merknaam Simple Minds een glorieuze comeback bezorgen. Al gauw wordt duidelijk waarom je de groep nauwelijks gemist hebt. De pompeusheid die hen toen de nek om deed, steekt nu weer in alle toonaarden de kop op. Symphonische orkaankracht, opgewekt met een dichtgemetselde produktie, is de huls waarin Kerr's zang mag galmen. Zijn liefdesliedjes met religieuze inslag bezitten weinig passie, des te meer pathos. Op een enkel nummer na ('It's a criminal world') klinkt de nieuwe Simple Minds als een kitscherige echo van de oude.

Tom Petty heeft op WILDFLOWERS (WEA 9362.45759) minder moeite met zijn verleden. De Amerikaan met het timbre van Bob Dylan en Roger McGuinn ineen, onderscheidde zich sinds zijn debuut in 1976 met markante songs die tussen Bruce Springsteen, The Byrds en REM laveerden. Oftewel melodieuze rock afgewisseld met folkelementen, die verholen romantiek en melancholie uitstraalden.

Iedere Petty-plaat bevatte wel enkele klassiekers, zo ook deze. Alle nummers sluiten in een gesloten cyclus logisch op elkaar aan. De stemmingen lopen uiteen van volslagen ontspannen tot pure opwinding. Telkens overheerst door die bijna pretentieloze manier van zingen, die zich ongemerkt onder je huid vastzet.

Aardser en steviger manifesteren zich The Loved Ones op hun debuut BETTER DO RIGHT (Hightone Records-8057). Het Amerikaanse kwartet oriënteert zich met succes op de rhythm & blues uit de jaren '60. Ze sluiten, visueel en muzikaal, naadloos aan op de blanke blues van John Mayall en consorten die toen de alternatieve Britse popscene bepaalden. The Loved Ones grossieren in ijzersterke liedjes vol snerpende mondharmonica-solo's, vuige gitaren en vooral sublieme zang.

Verongelijkt en gemeen weet Bart Davenport het genre een scherpe actualiteit mee te geven. Om nog maar te zwijgen van de intro's, die ieder nummer net als weleer een verwachtingsvolle spanning bezorgen. In het verlengde hiervan gaat de Canadese groep Moist tekeer. Op hun debuut SILVER (EMI- 7243.8.29608) rijgen zich de verrassingen aaneen. Gebed in grunge-achtige gitaarpartijen, maar geworteld in rhythm & blues, schreeuwen ze hun onmacht uit.

Silver bestaat uit een serie broeierige soundtracks die barsten van onrust en van onvrede. Aangrijpend en doeltreffend zonder een zweem epigonisme, een veelbelovend debuut.