Pijplurker

Nu bekend is geworden wat er uit het zakendoen van de publieke omroep met ons bloedeigen geld is gekomen, klinken er tot mijn stomme verbazing, verbijstering en ongeloof alleen maar felicitaties. De NOS zou zo slim van de stemming hebben geprofiteerd om een lage prijs te bedingen. “Ondanks de stuitligging is er toch een kind geboren” (ik citeer maar een loslopend metaforenwonder). Volgens mij is het een monster en nu is het mijn beurt. Want de publieke omroep heeft een ongelooflijk klunzige deal gesloten die ons tot over de eeuwwisseling dreigt te achtervolgen.

André van der Louw, die in zijn carrière voldoende inspiratie had kunnen opdoen om te leren, met Hitweek, Vara-persdienst, burgemeesterschap, ministerschap, havenbestuur, zelfs voorzitterschap KNVB en nu dus voorzitterschap NOS, heeft zich in plaats van een schappelijk resultaat een ontzaglijk oor aan laten naaien. Maar dat ziet 'ie zelf niet eens onder die lok van dat Hitweekkapsel. En met pijpgewalm wordt ieder zicht je ontnomen. Waarschijnlijk denkt hij zelf dat het allemaal nog wondergoed gekomen is, mede dankzij zijn 1996-gebrul en ondanks het feit dat Staatsen niet meer met hem praten wil. Welk laatste punt misschien wel de enige winst is die geboekt is.

Felicitaties? Ja natuurlijk. Iedere verkoper weet dat je een klant, na een aankoopbeslissing, hartelijk geluk moet wensen met zijn aanwinst. Dat pak, daar zult u nog veel plezier van beleven. Dat is een mooie winterjas die u hebt gekozen. Is het u opgevallen dat 'ie is afgeprijsd? Dat komt vermoedelijk doordat er een gaatje in zit. Blij gaat de klant weg, verlost van zijn onzekerheid en verrijkt met het gevoel dat we allemaal, maar sommigen meer dan anderen, willen hebben, namelijk de ander te slim af zijn geweest.

Maar wat is er slimmer dan de ander de interlands in het verre en lastige buitenland laten doen en zelf voor een prikkie de rechten te krijgen op de interlandwedstrijden in het binnenland? Zo dring je als een parasiet door in de kernactiviteit van je concurrent. Als een mot in een winterjas. Je wordt de Grundig van Philips of the North West van de KLM. De NPS bindt jouw klanten niet aan zichzelf maar aan jou, gratis en voor niks en jij krijgt de binding met de sportvelden, de spelers en het Nederlandse volk, zeker als er na afloop op straat nog wat te hossen valt.

En die laat Van der Louw, met luidschallende stem en die Meneer Kaktustoon, gewoon schieten. Ik heb het altijd zonde gevonden, dat hij destijds uit zijn burgemeesterspost werd gehaald om enkele dagen minister te worden; een streek die zijn fijne PvdA later nog eens uithaalde met Van Thijn. Nu heb ik dat gevoel nog sterker, maar uit spijt. Want als ik die grijsgelokte pijplurker samen met Han Lammers paternalistisch soft dampend bezig zie tegen 'de dynamische PvdA-jongerenvleugel', bestaande uit de onbekende zoon van Vonhoff en een ongetwijfeld door Koot en Bie's vaste grimeur Arjen van der Grijn gekapte kandidaat voor altijd pesten op school, die zich als duo etaleren als zijnde Niet Nix, waarbij ik het woordje Niet ruimschoots overbodig acht, dan denk ik: nog geen kwartje van mijn spaargeld zou ik hem toevertrouwen.

Eigenlijk ben ik woedend: dankzij deze slappe boekhouder die goedkoop uit denkt te zijn met zijn miskoop, kan ik nu, als een van de 400.000 op de satelliet aangewezen ontvangers van Nederland, niet meer meepraten. Straks bevind ik mij in een sociaal isolement dankzij die Van der Louw, want ik mis precies het voetbal waar het echt omgaat. Oranje thuis. Mijn grondrecht is verkwanseld, en naar een beetje kunstgebit kan ik ook al fluiten, maar dat gaat niet zonder tanden. Het is tijd voor Kamervragen. Of beter nog: een enquête.