'Eigenlijk zijn wij rebellen. Wij drukken de tijdgeest uit'

UTRECHT - Door de week werken ze op een bureau voor 'etno-marketing' zoals ze het zelf noemen, in het weekeinde staan Volkan (27) en Hakan (29) Korkmaz op de podia met hun groep Jeunes Turcs.

Druk met de eerste single 'Do Be Di' die gisteren bij Sony verscheen, hebben ze nog een gaatje vrij in de agenda. Hun fraaie kantoor kijkt uit over de Utrechtse binnenstad, op het bureau staat een vers geïnstalleerde cd-rom. “We zijn net bezig de nummers voor onze debuut-cd te bewerken”, zegt Hakan. Hij is de man van de toetsen en de percussie, Volkan doet gitaar en melodie, de overige leden (bas en zang) worden telkens ad hoc aangetrokken.

Hakan: “We hebben zelf nog geen exemplaar van de single voorhanden maar zijn erg benieuwd naar het hoesontwerp, ook van eigen hand. Het nummer gaat over Hakim, een vergeten volksheld uit oude Turkse verhalen die wij vroeger als kind te horen kregen. Wij hebben hem iets minder idealistisch voorgesteld; de tekst zo veranderd dat hij iemand is met schaduwkanten, die achter vrouwen aanzit en andere minder heldhalftige daden pleegt.

Vorig jaar viel het duo op met enkele songs die op de verzamel-cd 'Turquerie' verschenen. De strakke dans- nummers met een tikje house en een een duidelijke oosterse melodielijn, leverde hen optredens en een platencontract op. Een logisch resultaat van de juiste muziek op het juiste tijdstip volgens Volkan. “We hebben allebei een opleiding muziektechnologie gevolgd aan het Utrechts Conservatorium. Studiotechnici wilden we niet worden, maar muzikanten. We zijn opgegroeid met Ultravox, Human League en andere techno-wave groepen. Die speelden we na. Maar onze ouders wilden ons juist Turkse muziek laten spelen. Dus traden we jarenlang ook op tijdens Turkse bruiloften, van acht tot één, telkens hetzelfde ritme. Dat ging vervelen. Er ontbrak iets. Geld om te leven bijvoorbeeld, zodat we reclame jingles componeerden en in de etno-marketing gingen werken. Toch misten we toen nog een eigen draai, die we onze muziek wilden meegeven. Vijf jaar geleden kwam de omslag. Via de platen van Ofra Haza en Peter Gabriel en aan de producties van Trevor Horn en Brian Eno hoorden we dat het ook anders kon - zo ontdekten we de tribal house.”

De botsing tussen twee muziekculturen ondervonden ze aan den lijve. Volkan: “Westerse pop is heel moeilijk te combineren met Turkse muziek waarin 9/8 en 7/8 maatsoorten zitten. Daarom gebruiken we veel achtergrondgeluiden en stoeien we met de melodie. Bovendien willen niet zoals andere Nederlands-Turkse bands een traditioneel liedje brengen op traditonele instrumenten, maar juist uitgaan van de huidige technologie”

Hun aanpak is niet alleen in Nederland succesvol, zoals uit reacties op hun optreden tijdens de laatste Noorderslag bleek, ook in Turkije slaat Jeunes Turcs aan. Hakan: “Pas vijf jaar geleden kreeg Turkije commerciële omroepen, MTV en andere kanalen. Zodoende bestaat er naast de 'arabesk', een soort Koos Alberts-muziek, belangstelling voor Westerse pop. Sommige stations draaien helemaal geen Turkse muziek meer met als enige uitzondering... onze Turquerie-liedjes!”

Volkan: “We voelen ons een beetje rebellen. Net als de beweging van 'Jön Türkler', de jonge Turkse intellectuelen die zich begin deze eeuw tegen de sultan verzetten en voor democratie vochten. Dat doen we met onze teksten en onze composities, wij zijn anders, wij drukken de tijdgeest uit”.