MARIUS

Er gebeuren dingen die zo duidelijk zijn dat ik ze onmogelijk kan begrijpen. In de les latijn sla ik mijn boek open op de bladzijde waar een gedicht van Joseph Brodsky staat.

De avond tevoren had ik hem nog op tv gezien omdat zijn werk hem uiteindelijk heeft overleefd.

Het gedicht gaat over het afscheid tussen Aeneas en Dido. Het is niet zozeer het gedicht maar meer het ongelukkige gevolgd dat mij doet afdwalen.

Dido doodde, Dido doodde zichzelf.

Op de basisschool wou ik dolgraag een hondje. Waarschijnlijk omdat ik de jongste ben. En aangezien mijn ouders dat om opvoedkundige redenen goed vonden kregen we een puppie in huis. Het was zomer en dus mooi weer om buiten te zijn.

In mijn herinnering zater we eindeloos in de tuin. Alles was helder maar ik weet niet meer waarom ik weg moest. Nadat ik een fiets had gepakt, liet ik de garagedeur openstaan.

De puppie bleef in d'r uppie achter in de garage lag slakkegif dat daar door een ongelukkige verhuizing was terecht gekomen. Ze vrat het pak half leeg. Zelfs een rit met een brandweerwagen naar de dierenarts haalde niets meer uit.

De bel gaat en ik heb geen enkel woord vertaald.

Zeven jaar later kan ik het nog steeds niet helemaal bevatten. Maar ja, het beestje kon het ook niet helpen dat ze naar me toe kwam telkens als wanneer ik riep: Dido!