Meindert Tjoelker

De verbijstering bij de familie van de door zinloos geweld om het leven gekomen Meindert Tjoelker is volkomen begrijpelijk. Zij zijn de ten nauwste betrokkenen. In hun beleving van het recht zullen de positie van de slachtoffers, gevoelens van verdriet, woede en wraak een belangrijke rol spelen.

Maar als moord en doodslag niet bewezen kunnen worden en evenmin aan een individuele dader kunnen worden toegeschreven, vallen er meestal straffen die na alle commotie ook buiten de kring van direct betrokkenen als niet erg zwaar zullen worden ervaren. Dat gevoel blijft zelfs hangen, ook als we inmiddels weten dat dit vonnis in de pas loopt met wat er doorgaans voor straffen voor worden uitgedeeld.

Afgelopen maandag verscheen een rapport van de Britse regering waarin gewezen wordt op het gevaar dat sommige zaken een extra lading krijgen door min of meer toevallige en breed uitgemeten publiciteit. Zo'n effect heeft zich ook in de zaak Tjoelker voorgedaan. De gevraagde minuut stilte, de publicitaire aandacht daarvoor en de daarop volgende publieke emotie hebben een stevige publieke discussie uitgelokt over het aanpakken van het zogeheten zinloze geweld.

Uitstekend dat zo'n discussie er is gekomen. Maar we moeten ons er tegelijkertijd ook van bewust zijn dat de daarmee gepaard gaande emoties zich niet alleen richten tegen een als te licht ervaren aanklacht in de zaak Tjoelker en de uiteindelijk ook als te laag ervaren straf. Toch is twee jaar, waarvan een deel voorwaardelijk, een stevige straf voor zinloos en toevallig geweld.

Het is dan wel zo zinnig na te denken over de rol van buitensporig drankgebruik en de curieuze behoefte van sommige fatsoenlijke burgers om eens in de zoveel tijd uit de band te willen springen. Dat is ook een manier om recht te doen aan slachtoffers van zinloos geweld.