Nieuwe agenda's

De overgang van het oude naar het nieuwe jaar stelt sommigen van ons voor ten minste vier traditionele mediaproblemen. Hoewel dat jaarlijks dezelfde zijn, wordt de oplossing ervan niet eenvoudiger naarmate de ervaring toeneemt.

Het eerste probleem betreft het in gebruik nemen van nieuwe agenda's. Te laat worden ijlings in de oude agenda's aangetekende afspraken voor het nieuwe jaar in de lege agenda's opgeschreven. En het kost nog maanden om de adressen over te brengen. Krijgt u ook agenda's van relaties cadeau? Aan de keuze voor een agenda kunnen massa's overwegingen ten grondslag liggen. De verleiding is na ampel beraad groot meer agenda's te gaan gebruiken.

Niet doen. Kees van Kooten demonstreerde eens zijn geklungel met nieuwe agenda's. Men hoeft zich niet alleen te voelen. 'Wat zegt u? Die afspraak voor 3 januari? Die staat niet in mijn agenda. Ofschoon, misschien staat de afspraak in mijn nieuwe bureau-agenda. O nee, ik weet het al, zij staat nog in mijn oude agenda. Maar waar ligt die ook alweer? Ik had die namelijk al afgelegd, begrijpt u?'

En voor degenen die modern computeren: al die data moeten door de mens worden ingeprogrammeerd. Ik ken toch minstens één persoon die haar partner dit jaar wilde wurgen toen na drie uur worstelen nog geen nieuwe agenda in de Apple zat. De partner was, zoals u begrijpt, niet compatible. En hij wilde ook al die andere apparaten niet bijprogrammeren.

De televisie bracht rond de jaarwisseling ook problemen, zeker nu de coryfeeën, waarop jarenlang een traditie van doen-zonder-denken leunde, ons zijn ontvallen. Met wie moesten we nu schaterend over de drempel? Erger was nog dat omroepen op het tweevoudig goedkope idee waren gekomen oude prestaties uit blik te halen. Of de verplichte nummers, zoals het overbelichte Edisongala. Weer die bestruisveerde dames met hoog opgesneden benen, dansend op neonverlichte traptreden van plexiglas. Of de overzichten! Of de zwakke 'Hoe voelt dat nou?'-benadering van Sonja Barend om tien voor.

We hebben het achter de rug. Zo niet het probleem van de post. Hoe hartelijk zijn sommige kaarten die vrienden, kennissen of familieleden sturen. Hoe weinig hebben sommigen van hen zich laten zien. Maar dan de kaarten die simpelweg door een computerregistratie in de brievenbus vallen. Zakenrelaties, organisaties, verenigingen, belanghebbenden: in zilver of goud, uitvouwbaar of plat, origineel, stijlvol of conventioneel sturen zij de mededeling dat zij er zijn voor zaken. Mijn voorspoedig jaar is het hunne.

Sommige van die kaarten bevatten echter een persoonlijke boodschap of een welgemeende groet. Niet alle pr-kerstkaarten huichelen of heulen. Het probleem is dan ook: meteen in de prullenbak of nog even wachten? Maar met welke maatstaf scheidt men kaf van koren? Een levensvraag krijgt de gedaante van een gelegenheidsvraag.

Zulke zorgen leven niet bij iedereen. Eén probleem schijnt echter algemeen te zijn. Die nieuwjaarswens van de krantenbezorgers. En dat nu was het mijne niet. Slecht nieuws kwam vroeger te paard. Nu mensen van vlees en bloed zich voor de bezorging van onze dagelijkse portie nieuws in weer en wind inspannen, acht ik de honorering daarvoor geen probleem, maar integendeel: een oplossing!