Spannend spel voor twee

BLIND DATE Regie: Theo van Gogh. Met Renée Fokker, Peer Mascini, Roeland Fernhout. Te zien: in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Groningen, Maastricht, Utrecht.

Niet bekend

Net zo min als bij '06' dekt de titel 'Blind date' de lading. Twee jaar geleden ging het niet om een 06-nummer, maar om een op seks gerichte relatie via de telefoon. Dit keer betreft het geen afspraakjes tussen onbekenden, maar een rollenspel via contactadvertenties van een stel dat elkaar al jaren kent. De overeenkomst is duidelijk: opnieuw richt Van Gogh zich op een gemankeerde vorm van communicatie, op mensen die alleen op indirecte wijze in staat zijn hun gevoelens te tonen en alleen via een omweg nader tot elkaar kunnen komen.

Katja (Renée Fokker) en Pom (Peer Mascini) doen dat via aan elkaar gerichte contactadvertenties en ontmoetingen in een nachtclub-achtige ruimte, waarbij ze telkens wisselende rollen aannemen. Stukje bij beetje, in een zich zorgvuldig ontvouwend raadsel, worden de oorzaken van hun emotionele onvermogen geopenbaard, en het is niet gering wat er tussen de twee is voorgevallen. De meest traumatische gebeurtenis is de dood van hun driejarige dochter, die vanuit een andere wereld commentaar geeft en haar ouders aanspoort zich bij haar te voegen. Het terugkerende kinderstemmetje is een zwaktebod, een overbodige kunstgreep om de kijker een handje te helpen.

Een dankbaarder bijrol is weggelegd voor Roeland Fernhout, die als barkeeper door Katja en Pom wordt gebruikt als pion in hun spel en in die rol dezelfde uitbundige zinnelijkheid laat zien als in 'ZUSJE'. 'Blind date' staat of valt echter met de geloofwaardigheid van het spel van Katja en Pom, en daarmee van het acteren van Fokker en Mascini. Hun spel bevindt zich in beide betekenissen op hoog niveau: het door Van Gogh en de beide acteurs - onder het pseudoniem Valéry Boutade - geschreven scenario en de dialogen van Kim van Kooten bieden ruim baan aan hogeschool-acteren. Met alle voorgeschreven stemmings- en karakterwisselingen lijkt 'Blind date' zelfs op een masterclass acteren, waar slechts de sturende docent ontbreekt. Zelfs zo bezien blijft het een genoegen om Mascini en Fokker te zien spelen.

'Blind date' is zondermeer geslaagd op de schaal die de film pretendeert: een spannend Kammerspiel voor twee acteurs. Het werkt omdat de kracht van Van Gogh ligt in spelregie en hij in staat is om dergelijke literair-afstandelijke scenario's tot leven te wekken. Drie ton eigen geld - alleen de afwerking à 75 000 gulden werd gesubsidieerd - blijkt voldoende om een hele verdienstelijke film te maken. Het is echter onterecht om, zoals Van Gogh dat nu in interviews doet, de methode-Van Gogh tot dé oplossing voor de Nederlandse film uit te roepen. Daarvoor is deze benadering te kleinschalig, te beperkt in themakeuze, teveel verbonden met televisie-esthetiek en te exclusief op acteren gericht.

De methode-Van Gogh is voorlopig vooral op het lijf geschreven van Theo van Gogh.