Nieuw Oost-Timor voorbeeld voor Indonesië

Nu er een vredesmacht naar Oost-Timor komt, moeten allereerst op korte termijn urgent een aantal problemen op worden gelost. Vele duizenden vluchtelingen zijn de bergen ingegaan en het gebrek aan voedsel en water is acuut.

Het barbarisme van het Indonesische leger in Oost-Timor in de laatste 23 jaar was doorslaggevend voor de stem van het Oost-Timorese volk. De 21 procent die in het referendum voor aansluiting met Indonesië koos, deed dat grotendeels uit angst voor repercussies uit Jakarta.

Het grote verschil met 1975, toen het Indonesische leger Oost-Timor binnenviel is dat destijds de publieke opinie niets wist, het was een verborgen oorlog. Nu, in 1999, eigenlijk een tweede invasie, kijkt de hele wereld toe. Met het sturen van de internationale troepenmacht kan veel leed worden voorkomen. Voedseldroppings worden van immens belang.

Met veel moeite besloot de Europese Unie om een wapenembargo in te stellen ten aanzien van Jakarta, iets wat al veel eerder had moeten gebeuren. Minister Aartsen was tegen het wapenembargo, een typisch voorbeeld van Nederlandse koopmansgeest contra mensenrechtenschendingen.

Het moet nu toch duidelijk zijn met de failliete economie van Indonesië, dat elke wapenaankoop simpelweg niet betaald word - dat hebben de Engelsen onlangs ondervonden met de wanbetaling van de Hawks-gevechtsvliegtuigen. De Engelse belastingbetaler moet uiteindelijk dokken want wapenverkoop gaat meestal gepaard met exportgaranties.

Er komt uiteraard een periode van puinruimen en wederopbouw van de steden en dorpen, maar de internationale gemeenschap heeft duidelijk laten blijken dat ze de Oost-Timorezen niet in de kou zullen laten staan. De Oost-Timorese politieke leiding is al een tijd bezig om een politiek en economisch plan te ontwikkelen voor de toekomst. In feite staat alles al op papier: een pluriforme democratie, geen leger, een self-supporting economie gebaseerd op kleine landbouw zijn enkele punten uit het programma. Oost-Timor ligt heel strategisch tussen Azië en de Stille Oceaan en de havensteden kunnen in de toekomst een belangrijke rol spelen voor de ontwikkeling en welvaart van de Oost-Timorezen.

Geen enkele real-politiker in deze wereld, geloofde dat de onafhankelijkheid van Oost-Timor mogelijk was. Voor vele jaren was het een eenzame strijd voor de Oost-Timorezen en de kleine groep van supporters, waartoe ik met veel trots ook behoor. Alles is nu werkelijheid geworden.

Was het al die slachtoffers waard, kan men zich afvragen. De vluchtelingen in de VN-compound zeiden van wel. ,,Zelfs als wij de vruchten van vrijheid niet meer mogen meemaken was het onze plicht om deel te nemen aan het historisch moment om voor onafhankelijheid te stemmen'', zeiden zij volmonds.

Het wordt nu tijd dat in de hoek van het Internationaal Recht Oost-Timor wordt gekozen als een schoolvoorbeeld hoe het wel kan en moet gaan. Als er een volk is die haar vrijheid verdiend heeft dan is het wel het Oost-Timoreze volk.

Laten wij met z'n allen zorgen dat de nieuwe natie-staat Oost-Timor een voorbeeld wordt voor de prille Indonesische democratie die nog heel wat te knokken heeft tegen het brute leger.