Het toeristengebeuren

Ooit ontdekte Jan Houter, een non-native inwoner van Vlieland, op een van zijn reizen een dorp dat ook Vlieland heette. Het lag in het noorden van Zuid-Afrika. Hij vloog er heen en maakte een portret van het plaatsje, dat hij publiceerde in zijn eigen blad, het veelgelezen 'Vlieland magazine'. Vijftienduizend lezers had dat blad, en niet alleen op Vlieland, want daar wonen maar duizend mesnen. Tot in Duitsland en België waren er Vlieland-adepten te vinden, die met genoegen lazen wat Houter nu weer over het eiland had opgediept. “Vlielanders zijn overal ter wereld terechtgekomen. Het eiland heeft een heel rijke historie.”

Deze week verschijnt het Vlieland Magazine, een kwartaalblad, voor het laatst. Houter kan het niet meer bolwerken. Dertien jaar lang schreef hij het hele full colour-blad in zijn eentje vol, maar nu doet het toeristengebeuren hem de das om. “Ik heb een fietsenverhuurbedrijf en het seizoen wordt steeds langer. Bovendien ben ik ook begonnen met de organisatie van survivaltochten en zit ik hier in de gemeenteraad.”

Maar Houter houdt toch niet helemaal op met schrijven. “Terschelling heeft van die mooie historische romans, 'Sil de Strandjutter' enzo. Van Vlieland bestaat zoiets niet. Ik heb me nu voorgenomen dat er binnen een aantal jaren een historische roman over het eiland zal zijn.”