Met Youth for Christ 'housen' voor Jezus op alcoholvrij bier

HOUTEN - Doffe dreunen doen de Opstandingskerk in Houten trillen. De stoelen zijn voor de Youth for Christ dance-party uit de kerkzaal verwijderd en het enige licht is rood of fluorescerend, of flikkert fel. Driehonderd jongeren van 10 tot 30 deinen, springen, en zwaaien met hun handen in de lucht. Op het podium staat een dikke man met blauw haar en een zilverkleurige vrouw met helm en knipperlichtjes: Robbie en Shaz van DBA, de knaller van de avond. Ze zingen, dwars door het daverende gestamp en gedreun heen. Saampjes 'housen' ze over Jezus.

Andere muzikanten zie je niet, dus waar komt die herrie toch vandaan? “Uit hun gave, super zware Apple Macintosh drumcomputer,” schreeuwt buurman terug. Is hij blij dat het Pinksteren is? Hij haalt zijn schouders op. De muziek dendert voort, alleen het refrein is te verstaan: 'I'm so in love with you.' Met Wie? “Met Jezus natuurlijk,” antwoord buurman braaf.

Shaz verklaart het in de persmap: “Het komt misschien over als een liefdesliedje. En dat is het ook, maar dan voor God. We hebben een liefdesrelatie met God. Hij is de beste.” Shaz klaagt in de persmap over het publiek dat tijdens een vorige Youth for Christ dansnacht dacht dat zij en Robbie in trance waren van de 'extacy'. “We waren niet in trance, maar vol van God,” legt ze uit. Het nummer is afgelopen. Shaz gilt bijna hysterisch door de zaal: “God is hier en nu! Oh, wat is hij machtig. Yeah!”

De nabijheid van de almachtige is moeilijk te verdragen, leert ook de religieuze literatuur. Even de straat op om bij te komen. Maar ook daar laat hij je niet met rust. Michiel (22), Peter (19) en Henny (21) hangen chagrijnig op de tegen de kerkmuur gestalde fietsen. Ze roken shaggies. Een ieder heeft een flinke klodder gel in het haar gesmeerd. Henny argwanend: “Heb jij de Heer al ontmoet?” Dat dacht hij al. Of het dan niet eens tijd wordt.

Getuigen

“Laat me getuigen,” zegt hij, en hij steekt vlot van wal: vader aan de drank, liefdesverdriet, steeds maar geen nieuwe vriendin. Bijna aan lagerwal. Ook wel stickies gerookt. “Tot ik merkte dat Jezus nooit meer tegen me sprak. Toen heb ik het roer omgegooid.” Peter: “Jezus klopt op je hart, maar je moet wel zelf opendoen. Ik heb opengedaan, en nu ben ik gelukkig.” Gefrustreerd loert hij in het rond.

“Shit, moet je kijken,” piept hij. Een christen-meisje staat zo nonchalant mogelijk met haar veren te pronken. Voor de jongens lijkt de nabijheid van God gemakkelijker te verdragen dan die van haar. Michiel hapt naar adem: “Jezus, wat heavy.”

Losers en feeksen

Naar gewone houseparties gaan ze nooit. “Daar komen alleen losers en feeksen,” zegt Michiel. “Houseparties zijn een middel van Satan. Hij gebruikt de muziek om jongeren mee te sleuren in een verslaving. Gelukkig leven we in de eindtijd. Jezus zal nu snel terugkomen. En dat zal voor de meesten niet leuk zijn. Lees maar na in Het Boek.”

Binnen jengelen de gitaren van 'Capitan'. “Het volgende nummer is over Gods liefde die naar beneden komt, yeah!” In donkere hoekjes staan, zitten en liggen piepjonge stelletjes de naar beneden gekomen liefde te proeven.

Organisator Remko roept van het podium dat er 'ook nog folluw ups' zijn: “Hartstikke gave huiskameravonden met bijbelstudies enzo.” Remko Mulder zit in de werkgroep 'gospel en danceparties' van de SoW-gemeente van Houten. Samen met Youth for Christ organiseert hij PXP'96, het drie dagen durende 'PinXterPodium', waarvan deze danceparty het begin is. “Waarom juist op Pinksteren? Omdat veel jongeren dan met hun ziel onder de arm lopen. Ze willen niet naar het a-religieuze Pinkpop en niet naar het Vierhoutense opwekkingsgebeuren in de Flevopolder.”

Voordat 'Capitan' losbarstte had Remko ook al even het woord genomen om een minuut stilte te vragen voor een dode die was gevallen bij een verkeersongeluk in Roemenië. “Het was een medewerker van ons, die op weg was naar PXP'96. Dan merk je weer eens dat er iets bestaat dat altijd roet in het eten wil gooien. Ik noem het niet 'de duivel'. Dat plezier gun ik hem niet.”

De verpakking

“Je hebt ook christelijke rap, house, grunge en garage-rock. De muziek is de verpakking van de boodschap. De teksten zijn misschien niet allemaal even diepgaand, maar we hopen zo dat ze de jongeren aan het denken zetten. Psalmen kunnen trouwens ook simplistisch zijn, en ze zijn bovendien geschreven in een tijd die niet de onze is.” Remko ziet in PXP'96 een vorm van 'indirecte evangelisatie'.

“Vroeger deden we nog aan evangelisatie op straat,” zegt Dik de Jong van Youth for Christ. “Die tijd is voorbij. We vallen geen voorbijgangers meer lastig. Van een incrowd club zijn we een open organisatie geworden. Onze feesten en festivals worden ook bezocht door mensen die nog geen christen zijn: een veel effectievere vorm van evangelisatie.”

De slogan 'Jezus saves', wordt door de zaal met gejuich ontvangen. Groepjes jongeren spingen wild in de lucht en dansen de polonaise, en dit alles op alcoholvrij bier. W. van der Giessen, een oude man die aan de overkant woont, staat het schouwspel in zich op te nemen. Wat vindt hij er van? “Prachtig natuurlijk. Zie ze springen van de pret. De oude Israëlieten dansten ook, en speelden op citer en cimbaal.” Op dicteersnelheid dreunt hij de bijbelse passages op waaraan een en ander is te staven.

Het wordt donker. Michiel zit in zijn eentje op straat chagrijnig voor zich uit te kijken. “Klote feest, klote muziek, klote wijven,” zegt hij. Michiel lijkt even helemaal 'uitgejezust'.