Zorgpotje illegalen

Weinig zorgverleners weten dat de behandeling van patiënten die illegaal in Nederland verblijven, kan worden vergoed. De kwaliteit van de zorg aan illegalen schiet daardoor vaak tekort.

Dat blijkt uit een steekproef van de Johannes Wierstichting (JWS) onder hulpverleners en artsen.

Uit de steekproef van JWS, voor mensenrechten en gezondheidszorg, blijkt dat de nazorg aan illegalen na ziekenhuisverblijf vaak te wensen overlaat. Zij zouden sneller dan andere patiënten weer op straat worden gezet. Ook zou de medicatie na ontslag niet goed zijn geregeld. Niet alleen onbekendheid met financieringsregelingen zou daarvan de oorzaak zijn, maar ook onverschilligheid tegenover illegalen.

Hulpverleners weten vaak wel huisartsen te vinden die illegale patiënten accepteren. Zij hebben vooral moeite een zieke te laten opnemen, een behandeling bij de tandarts te regelen of medicijnen te krijgen van een apotheek. Ook de situatie van de illegaal belemmert goede zorg. De zieken zijn bang om te worden ontdekt, hebben psychische en fysieke trauma's en geldgebrek. Soms kunnen patiënten daardoor adviezen van medici niet opvolgen. Zo zouden met hiv besmette illegalen vaak geen therapie kunnen betalen. Illegalen met psychische problemen krijgen voorschriften zoals 'rust houden', terwijl dat bijvoorbeeld door een zwervend bestaan niet mogelijk is.