Liefde voor Remkes is al aardig bekoeld

Het leek allemaal heel aardig te gaan met Johan Remkes, maar na een halfjaar debatteren over de huurverhoging heeft hij in de Kamer krediet verspeeld.

Van kamerlid Van Middelkoop (GPV/RPF) kan Johan Remkes, staatssecretaris van volkshuisvesting en lid van de VVD, de prijs voor onbeweeglijkheid krijgen.

Mária van Veen, voorzitter van de Woonbond, zou Remkes onmiddellijk de titel kampioen belangenbehartiger verhuurders geven. ,,Hij komt helemaal niet op voor de drie miljoen huurders!'', zei Van Veen na het zoveelste debat over de huurverhogingen.

Traditioneel is volkshuisvesting een post voor PvdA'ers of christen-democraten. De Woonbond keek echter vrij fris aan tegen de liberale Remkes, ze zouden hem een kans geven. Een optreden in Diemen voor woedende huurders maakte op dit activistische deel van de woonsector een goede indruk: hij had duidelijk zijn onvrede laten blijken over de situatie waarin een aantal huurders zich bevond.

Het is heel voorstelbaar dat ook Remkes' uitstraling bij die indruk een handje heeft geholpen. Bekakt is hij op geen enkele manier: niet in zijn spreken - helder en met een Gronings accent, en zeker niet in zijn gewoontes - hij is het type dat als de vergadering bijna afgelopen is, alvast een zware Van Nelle draait. 'Ik rook shag, drink bier en ben van de VVD', zo presenteert hij zich soms pesterig in liberale kring.

Daar ligt deze oud-gedeputeerde goed; dat Bolkestein hem in 1993 uit Groningen haalde voor het kamerlidmaatschap en Remkes bij de vorige formatie vroeg om staatssecretaris te worden, verwonderde niemand. Remkes beheerst het politiek metier, de spelletjes, houdt van het debat, kent de kanalen, de mensen.

Hij staat niet bekend om zijn weidse vergezichten, om intellectuele betogen. Johan Remkes is een bestuurder die zich graag bedient van een aardige oneliner (bijvoorbeeld dat hij niet wijkt voor eenzijdige dictaten van de PvdA) en nuchter en praktisch tegen problemen aankijkt. Daar houden ze in de VVD wel van. Als kamerlid profileerde hij zich in de discussie over concurrentie in het openbaar vervoer als een aanhanger van het marktdenken. Weemoedige bespiegelingen over de tijd dat de overheid het in de volkshuisvesting voor het zeggen had, vallen van hem dan ook niet te verwachten.

Remkes leek precies de bestuurder die tegenwicht kon bieden aan het volkshuisvestingskanon in de PvdA, Adri Duivesteijn: macho tegen macho. Die verwachting is uitgekomen. Duivesteijn en Remkes zijn inderdaad tegen elkaar opgewassen. De consequentie is wel dat het conflict over de huurverhoging voor dit jaar nu al vijf maanden duurt. Remkes is het nu goed zat, en anders premier Kok wel. Het hele gedoe leidt volgens Remkes nergens toe. Bovendien: vijf keer terug moeten naar het kabinet is zeker drie keer te veel.

De welwillende houding van de Kamer tegenover 'Johan' is inmiddels veranderd in een sceptische. Voor de ambitie van Remkes om zowel de huurder als de koper een grotere stem te geven om te bepalen wat hij met zijn woning doet, zal hij nog alle steun krijgen. Maar bij komende debatten over het grondbeleid, waarover de Kamer zeer verdeeld is, kan die veranderde stemming weleens heel lastig zijn.