'Hier schreeuwen ze tenminste niet zo'

'Ik wil niet naast buitenlandse kinderen zitten, hoor', zei de elfjarige David uit Polen voordat ze met de bus wegreden voor een uitstapje. Ook in het opvanghuis in Zabrze bij Katowice waar hij afgelopen voorjaar werd geplaatst keek hij vier maanden lang de kat uit de boom. Onder de Poolse reisgenoten in 'Het Woldhuis' heeft David wel vrienden. Maar pas sinds hij enkele dagen geleden maatje is geworden met twee Nederlandse begeleiders is hij stukken vrolijker en open, zegt zijn Poolse mentor.

David, blond, fijn gezicht, wacht geduldig terwijl zijn mentor vertelt over de omstandigheden in zijn tehuis, een eerste opvang voor kinderen uit gebroken gezinnen. Ooit was er geld, van de regering en van particulieren. Maar sinds een jaar of drie is de gemeente verantwoordelijk, wier prioriteiten kennelijk elders liggen. Er is alleen geld voor eten. Kleren, schoenen en cadeaus moeten van aardige winkeliers of burgers komen. David redt zich wel tussen de tachtig jongens en meisjes in het tehuis; hij gaat zijn eigen gang. ,,Maar ik heb er veel heimwee. Ik zou erg graag weer thuis zijn'', vertelt hij via zijn mentor. Hoewel hij zich ook wel schaamde voor zijn moeder, als zij hem in benevelde toestand op kwam zoeken, houdt hij heel erg van zijn vader en moeder - opvallend voor een kind dat zo aan zijn lot is overgelaten, vindt zijn begeleidster. Zijn ouders, als velen werkloos in deze streek van uitgebluste industrie, waren zwaar aan de drank. Jarenlang waren ze niet in staat om hun kinderen 's morgens naar school te brengen. David zat er niet echt mee. Thuis was het lekker rustig, op school schreeuwde zijn onderwijzer hem te hard. Toen kwam de politie, en nam de kinderen mee. De kinderrechter zette de ouders uit de ouderlijke macht, althans voorlopig. Davids vader werkt nu weer, en moeder kickt af in een kliniek.

Ondertussen swingt David in Apeldoorn op de technobeat in de grote woonkamer. Hij heeft, na anderhalve week, nog steeds geen vrienden onder de kinderen uit andere landen. Wel onder de volwassenen. Hij speelt en praat graag met de Nederlandse begeleiders. ,,Zij schreeuwen tenminste niet zo.''