Schoolvakantie (2)

Met verbazing maar ook met bezorgdheid las ik het artikel 'Moeder is blij, de vakantie is voorbij'. Reeds geruime tijd ben ik huisman. Daarnaast verricht ik de nodige hand en spandiensten voor degene die een beroep op mij doen. Al met al zijn dat redelijk gevulde dagen. Mijn verbazing wordt veroorzaakt door het feit dat ik juist de vakantie van onze jongens (nu 8 en 10 jaar) altijd heb gezien als een periode van gezelligheid, het nauw betrokken zijn bij hun doen en laten en hun groeiproces. Met name een kerstvakantie, als ze op binnen spelen aangewezen zijn, leent zich daar bij uitstek voor. Juist een vakantieperiode is voor de kinderen een tijd om te ontspannen en om tot zichzelf te kunnen komen, want ze moeten al zoveel. Ik zou dan ook niet willen beweren dat als ik een dag met de kinderen bezig ben geweest ik 'niks' gedaan heb. Juist als de jongens aangeven dat ze een leuke dag hebben gehad, geeft mij dat een goed gevoel als opvoeder, en het hebben van een belangrijke en zinvolle taak.

Mijn bezorgdheid wordt veroorzaakt door ongewild het verband te zien tussen dit artikel en de reactie (in Trouw van 12 januari) van het hoofd van de spoorwegpolitie Van Beek, over het zinloze geweld in met name treinen. Hij vraagt zich af waarom er zo weinig wordt gesproken over de verantwoordelijkheid van de ouders bij jeudige daders. Net als hij wil ik niet de moraalridder uithangen en het zogenaamd beter weten. Het opvoeden is een zoektocht.

In Vlaardingen zijn ze bezig met het nadenken over hoe ze de mentaliteit in positieve zin kunnen veranderen en doen daarbij een beroep op de verantwoordelijkheid van de ouders. In de baan die ik had, werd ik regelmatig geconfronteerd met het langzaam gegroeid onbegrip tussen ouders en kinderen. Het resultaat zien wij dagelijks om ons heen. Het zinloze geweld is deels toe te schrijven aan een schreeuw om aandacht die geboren is uit een gemis aan de juiste aandacht.