'Hout is nou eenmaal geen plastic'

Een serie over klachten en klagers. Vandaag de Geschillencommissie Wonen.

De kwestie was al behoorlijk uit de klauwen gelopen, zo bleek al op de gang voorafgaand aan de zitting van de Geschillencommissie Wonen. Meubelleverancier Timmermans kwam breed grijnzend de wachtruimte binnenlopen. ,,Hé, wat kijkt u weer vrolijk'', riep hij quasi-vriendelijk naar de al wachtende mevrouw Beukema. ,,Ja, daar heb ik ook wel reden toe'', bitste ze terug. De sfeer was buitengewoon ijzig.

Tijdens de zitting werd spoedig duidelijk hoe hoog het geschil reeds was opgelopen tussen klant en leverancier. ,,Ik vraag me af wat Timmermans hier doet'', sneerde mevrouw Beukema. ,,Nou, hij is uitgenodigd'', probeerde voorzitter mr. C. de Jongh. ,,Huh, hij heeft het advies dat de geschillencommissie eerder heeft uitgebracht, zelfs niet eens gelezen'', reageerde de consument vol verontwaardiging.

Het was een vrij zeldzaam geval, de behandeling van het geschil tussen Timmermans en Beukema. Eerder al had de geschillencommissie zich gebogen over het conflict tussen de twee en er was toen ook een bindend advies uitgebracht: Timmermans werd opgedragen enkele kleine tekortkomingen aan de door hem geleverde meubels te herstellen.

Doorgaans volgen ondernemers bindende adviezen van de geschillencommissies trouw op, al was het maar om een geschil eindelijk te kunnen afsluiten. Maar Timmermans had niks gedaan. En dus was mevrouw Beukema opnieuw naar de geschillencommissie gestapt, want die had destijds bepaald dat de consument bij niet-nakoming, zonder opnieuw klachtengeld te hoeven betalen, terug kon gaan naar de commissie.

En daar zaten de kemphanen dus opnieuw tegenover elkaar.

Mevrouw Beukema trad op voor haar zoon, die bij Timmermans vanwege een voorgenomen huwelijk meer dan twee jaar geleden een partij meubels, bestaande uit een tafel met zes stoelen, een bankstel en een kast, had gekocht. Daar was al wat op aanbetaald, maar het restant -bijna 18000 gulden- zou na aflevering aan Timmermans worden betaald.

Zo ver was het echter nooit gekomen.

,,Ik wind me er heel erg over op'', gaf mevrouw Beukema toe. ,,Ik ben heel zenuwachtig. Het gaat tenslotte om 20000 gulden.'' De klachten waren niet eens zo geweldig omvangrijk. Een stoel wiebelde, de lederen zitting van een leunstoel was een tikkeltje beschadigd, op de eetkamerstoelen waren wat kleine oneffenheidjes, een kastdeur sloot niet goed. ,,Ach, u hebt het allemaal wel gelezen zeker'', vroeg mevrouw Beukema. ,,Mevrouw'', antwoordde voorzitter De Jongh, ,,we kennen de lijst haast van buiten.'' Het waren 'geringe ongerechtigheden', die ook volgens het opnieuw uitgebrachte deskundigenrapport makkelijk kon worden hersteld.

Timmermans hield vol dat hij best bereid was geweest om de probleempjes op te lossen. ,,Maar mevrouw gaat zich te buiten aan het steeds maar herhalen van klachten. Het is een motie van wantrouwen jegens ons. Mevrouw streeft naar een perfectie die nooit haalbaar is. Of ze moet plastic nemen. Dit zijn natuurproducten. Het hout is ooit een boom geweest, het leer was ooit een dier.''

Eigenlijk was al duidelijk dat mevrouw Beukema het liefst ontbinding wilde van de overeenkomst. Ze wou van de meubels af. Dat vond de commissie te ver gaan.

De commissie rekende het Timmermans wel aan dat hij de afspraak niet was nagekomen. Daarom besloot de commissie dat de leverancier aan mevrouw Beukema een vergoeding moet betalen waarvan zij de minpuntjes aan de meubels door een ander kan laten herstellen. Het bedrag werd bepaald op 2000 gulden en was deels ook bedoeld als compensatie voor het verlies aan waarde van de meubels.

Omdat de commissie wilde voorkomen dat er nog een derde zitting aan het conflict moest worden gewijd, werd bepaald dat het resterende bedrag van bijna 18000 gulden, dat bij de commissie in depot was gestort, pas aan de leverancier zal worden betaald zodra van beide partijen bericht binnen is dat alle afspraken zijn nagekomen.