Hemmes bij oud vuil gezet

Fred Hemmes heeft alle reden verdrietig en rancuneus te zijn. De 49-jarige Tilburger werd na twintig jaar trouwe dienst als trainer bij de tennisbond, zomaar op straat gezet. Zonder receptie, zonder bedankje of bloemetje, gewoon bij het oud vuil.

Fred Hemmes is desondanks monter. ,,Het heeft geen zin in zak en as te zitten. Het boek tennisbond moet worden dichtgeklapt. Ik oriënteer me op de toekomst'', zegt de voormalige toptennisser.

Fred Hemmes is desondanksniet rancuneus. ,,Ik heb twintig jaar met plezier bij de bond gewerkt. Dat mag ik na zo'n korte rot-periode toch niet in één klap vergeten? Natrappen... Nee, dat zou heel onsportief zijn.''

In oktober vorig jaar werd assistent-bondscoach Hemmes door de KNLTB op non-actief gesteld. In kort geding werd die beslissing ongedaan gemaakt. De kantonrechter zag geen goede redenen.

De beleidscommissie van de KNLTB (de bondscoaches Michiel Schapers, Hans Felius) volhardde in de pogingen Hemmes weg te krijgen. Na een tweede kort geding oordeelde de rechter dat de arbeidsverhoudingen verstoord waren. ,,Ik had zelf inmiddels ook door dat ik bij de bond geen toekomst meer had. Dat ik dáár niet meer kon terugkeren'', aldus Hemmes.

Per 1 februari loopt het dienstverband officieel af. Sinds de uitspraak van de kantonrechter, eind december, hoeft Hemmes zich niet meer op de baan te melden. De Tilburger is er even tussenuit geweest. ,,Ik moest de klap in alle rust verwerken. Ik was heel emotioneel, heel teleurgesteld. Maar het heeft geen zin om boos te blijven. Ik moet verder.''

In zijn niet geplande, niet gewilde, niet leuke vakantietje kwam hij tot een analyse. Keurig vastgelegd op een paar A4'tjes. De emoties zijn verdrongen, Fred Hemmes wil zakelijk blijven. ,,Ik wil er niet veel over kwijt. Alleen dit: het is fout gegaan na het vertrek van Stanley Franker, begin '98. Sindsdien zijn ze me bij de bond gaan zien als vijand in plaats van collega. Sindsdien was ik in hun ogen een concurrent. Althans, zo heb ik het gevoeld.''

Hemmes werkte negen jaar lang aan de zijde van de voormalig bondscoach. Ze zijn vrienden. De nieuwe bondscoaches Schapers (mannen) en Felius (vrouwen) willen Franker zo snel mogelijk doen vergeten. De analyse van Hemmes is dus nog niet zo onlogisch. ,,Franker heeft het Nederlandse tennis een gouden tijd bezorgd. Maar er is nu een sfeer van dat dat moet worden doodgezwegen. Ze zeggen dat Stanley geluk heeft gehad met het talent dat er toevallig was. Maar echt: het is makkelijker om talent te verpesten dan het eruit te halen.''

Hemmes vervolgt, vinnig: ,,Franker heeft in Nederland de omstandigheden gecreëerd die nodig waren. Ze hadden hem erelid van de bond moeten maken, maar hebben hem weggepest. En misschien ben ik van al dat gekibbel nu ook de dupe geworden.''

,,Bij Stan kon ik alles zeggen. Hij hoorde het aan en deed ermee wat hij verstandig achtte. De afgelopen maanden had ik geen stem meer, er werd niet meer naar me geluisterd. Ze hebben nu een nieuw beleidsplan en daar is niets mis mee. Alleen ik zou er niet voor gekozen hebben. Schapers is als bondscoach van de mannen ook verantwoordelijk voor de jeugdopleiding. Dat kan niet. In alle grote tennislanden zijn die functies gescheiden.''

Hemmes heeft kritiek. Heel mooi en voorzichtig verpakt. Het mag niet de schijn van rancune hebben. Nooit. Ook het personeelsbeleid van de KNLTB klopt volgens de voormalige nationaal kampioen niet. Schapers heeft met Joost Wijnhoud en Eddy Bank (twee 'mislukte' profs) twee onervaren trainers aan een baan geholpen. ,,Die jongens zou je een tijd moeten laten meelopen met ervaren mensen. Die moet je niet zomaar in het diepe gooien. Ze werken met oudere jeugd, aankomende profs. Spelertjes met een gevoelige leeftijd. Dat is echt de moeilijkste groep. Ook ik dacht het, nadat ik als topspeler was gestopt, wel even te laten zien. Maar je moet echt helemaal van onderaf aan beginnen.''

Twintig jaar lang werkte hij met de beste tennissers van het land. ,,Je moet als trainer de kunst verstaan het talent eruit te halen. Maar het talent moet zelf ook willen.'' Hemmes zag ze slagen én mislukken. ,,Er gaat altijd meer talent verloren dan je wilt. Het is een harde sport. De mentaliteit, daar gaat het om.''

Het afscheid van de bond was onvermijdelijk, daarmee had Hemmes uiteindelijk vrede. Maar hij kreeg van de kantonrechter slechts een kleine schadevergoeding mee. ,,De rechter heeft gedacht dat ik, met mijn staat van dienst, snel een nieuwe baan zou vinden. Maar dit is de voetbalwereld niet. Er zijn maar een paar grote tennisscholen en die zitten al vol met goede leraren.''

Hij onderzoekt of hij zelf iets kan opzetten. Met een paar toppers-in-spe trainen, hen begeleiden in het buitenland. ,,Ik blijf in de tennisbusiness, kan met iedereen samenwerken. Ook met de bond. Als dat voor een talent het beste is, mág ik die weg niet afsluiten omdat ik toevallig ruzie heb.''

Fred Hemmes heeft alle reden verdrietig en rancuneus te zijn. ,,Ze hebben me beschadigd. Maar het heeft geen zin om te sikkeneuren, om met stront te gooien'', aldus de Brabander die de nationale vrouwenploeg in '97 naar zilver in de Fed Cup leidde. Hemmes staat bij het oud vuil, maar doet zelf niet aan vuilspuiterij. Hij wil niet als onsportief verliezer te boek komen. En in het kleine tenniswereldje zal hij nog wel eens moeten samenwerken met Schapers en Felius. Vandaar die A4-tjes, die doordachte zinnen. ,,Ik moet verder...''