'Mitterrand schonk zijn vriend Kohl zwart geld'

Wijlen de Franse president François Mitterrand is betrokken geweest bij de illegale financiering van de CDU, zo meldden dit weekeinde Duitse en Franse tv-zenders. Gisteren ontstond ophef over een fax van ex-bondskanselier Helmuth Kohl, waarin hij zei te willen praten over de identiteit van geheime geldschieters. Maar de fax bleek vals: Kohl houdt zijn mond.

Het Duitse tv-station ARD en de Franse zender France 2 meldden zaterdag na gezamenlijk onderzoek dat tientallen miljoenen van het Franse staatsbedrijf Elf Aquitaine naar Duitsland zouden zijn gevloeid. Elf was geïnteresseerd in de aankoop van de Leuna-raffinaderij in de voormalige DDR.

Volgens de beide zenders heeft de CDU in 1992 haar campagnekas gespekt met zeker 30 miljoen mark van Elf. De ARD citeerde bronnen in de omgeving van de vier jaar geleden overleden Mitterrand. Het geld zou zijn gegeven om in het 'staatsbelang van Europa' de herverkiezing van Mitterrands vriend Kohl mogelijk te maken. Kohl deed de berichten af als leugens en verzinsels.

Datzelfde moest hij nog een keer doen toen bij een aantal persbureaus een fax was binnengekomen, waarin werd gemeld dat Kohl de namen van anonieme donateurs wil noemen, die hem ongeveer 2 miljoen mark voor de partijkas hadden gegeven. Volgens de CDU is de melding afkomstig van onbekenden en gaat het om een grap. Kohl staat al weken onder druk namen te noemen, omdat de grondwet verplicht tot het noemen van geldschieters. Kohl weigert dat omdat hij hun anonimiteit heeft beloofd.

De commissie moest volgens de valse verklaring bestaan uit president Johannes Rau, oud-president Roman Herzog, parlementsvoorzitter Wolfgang Thierse en de vice-president van het constitutionele hof Hans-Jürgen Papier.

De voorzitter van de Centrale Joodse Raad van Duitsland, Paul Spiegel, zei gisteren dat CDU-leiders hun excuses hebben aangeboden voor het onware verhaal van een CDU-functionaris dat een deel van het mysterieuze geld in de affaire afkomstig zou zijn van legaten van overleden rijke joden. Later gaf deze functionaris, Casimir van Sayn-Wittgenstein, toe dat dit verhaal een leugen was.