Gedwongen opname nekslag voor patiënt

Gefascineerd las ik de artikelen over dwangopnames en de wenselijkheid van het uitbreiden van de mogelijkheden daartoe in Trouw van 7 februari. Ik ben zelf chronisch psychotisch en schizofreen, en ik lees alles wat met schi of psy begint. Ik heb tijdens verschillende opnames (altijd 'vrijwillig') meegemaakt hoe slecht een al dan niet gedwongen verblijf in een psychiatrische kliniek voor alle betrokkenen kan zijn. De beschreven gevallen zijn natuurlijk schrijnend en het lijkt voor de hand te liggen de wet BOPZ (Bijzondere opnemingen psychiatrische ziekenhuizen) te verruimen.

Maar voor veel patiënten is een gedongen opname een nekslag. Alle persoonlijke vrijheid en waardigheid worden je ontnomen. Je verandert van mens in zielige zieke. Hoewel er in veel gevallen wel degelijk ziekte-inzicht is en (ervarings)deskundigheid in de werking van antipsychotica, word je verplicht pillen te slikken tot je barst.

Natuurlijk zijn er situaties waarin een opname onvermijdelijk is. Zelf heb ik meerdere keren om opname verzocht. Maar dat wil niet zeggen dat het ook goed voor me was. Ik denk dat ik beter af was geweest als er tijd en geld was geweest om mij buiten de kliniek te behandelen. Daarom lijkt me dat, om schrijnende gevallen te voorkomen, er waar mogelijk geïnvesteerd moet worden in intensieve ambulante zorg.