'De dokter en de rechter zeiden: Wij denken nu even voor jou'

'Als ik niet gedwongen was, zou ik nu dood zijn of zwerven.'

,,Ondertussen liep ik wel met een euthanasieverzoek op zak. Ik wilde niet meer leven. Via een crisiscentrum ben ik uiteindelijk opgenomen.''

,,Daar zat ik dan, in een gekkenhuis. Ik wilde meteen weer weg. Dat heb ik bij iedere opname gehouden. Je wilt weg, weg, weg. De diagnose was een paranoïde psychose, en later schizofrenie. Maar ik dacht: ze kunnen me hier toch niet helpen, en telkens ging ik er weer vandoor.''

,,Een van die keren stond ik op het spoor, te wachten op de intercity. Die toeterde zo hard dat ik van schrik opzij ben gesprongen. Terug in de kliniek zeiden ze: Wouter is een gevaar voor zichzelf, het is beter als hij hier blijft. De rechter kwam er aan te pas en dreigend met een IBS (in bewaringstelling, red.) hebben ze me daar gehouden. De wet op de Bijzondere Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen bestond toen niet. De dokter en de rechter konden dit nog samen bepalen. 'Wij denken nu even voor jou' zeiden ze.''

,,Het is goed dat mijn behandeling zo afgedwongen werd, anders zou ik nu óf niet meer leven, óf als een zwerver ergens rondhangen. Schizofrenie is een teamsport: je kunt het niet in je eentje oplossen, je hebt totaal geen ziekte-inzicht en je ziet niet in wat het beste voor je is. Terwijl er, vooral bij een eerste pychose, vaak nog een hoop te redden valt. Het is dus belangrijk dat je behandeld wordt, of dat nu gedwongen is of niet.''

,,Toen de BOPZ eenmaal ingevoerd was, ben ik nog een keer opgenomen geweest maar weer wilde ik weg. Er waren toen geen wettelijke mogelijkheden meer om me te dwingen in de kliniek te blijven, want ik was niet aantoonbaar een gevaar voor mezelf of mijn omgeving. Ik vertrok dus, knetterpsychotisch, slikte een overdosis pillen, belandde op de Intensive Care. Weer later zwierf ik als een halve junk door Hoog-Catharijne. Dat was allemaal te voorkomen geweest als ik ook toen tegengehouden was.''

,,Ik vind het goed dat ze die wet op de BOPZ nu willen verruimen. Hoe langer je ontspoord blijft, hoe moeilijker het is om weer op te krabbelen. Zelf denk je: niemand kan mij helpen, dit komt nooit meer goed. Maar er kan een hoop. Ik vind dat ik nu redelijk gelukkig ben.''