Spuit van Hinz

In HP/De Tijd werd in 1998 een lijst gepubliceerd van de honderd belangrijkste dingen die de 20ste eeuw heeft voortgebracht. Op deze lijst stond de afstandsbediening bovenaan. De anticonceptiepil werd veel lager gewaardeerd: die eindigde als nummer 62. Zo lichtvaardig oordeelt een generatie die niet op de hoogte is van de seksuele praktijken uit het verleden. Want niet alleen is de pil tot nog toe het enige voorbehoedsmiddel dat met honderd procent zekerheid zwangerschap voorkomt. Het is een vinding die veel omslachtig gehannes overbodig heeft gemaakt. Om dit te beseffen moeten we een kijkje nemen in de slaapkamer van een echtpaar uit 1900. In 'Het Gulden Vrouwenboek' van Anna Fischer-Duckelmann (tweede druk, 1909) wordt uitvoerig uiteengezet hoe echtparen zich destijds konden behoeden voor ongewenste gezinsuitbreiding. Welke middelen stonden tot hun beschikking?

Allereerst was er het condoom, gemaakt van 'gummi of visch-blaas'. Het werd ongaarne toegepast, want het was tijdens de daad storend voelbaar en het scheurde gemakkelijk. Voorts bestond de mogelijkheid van 'kiemdoodende inspuitingen in de pisbuis', maar het zal u niet verbazen dat ook deze methode onder mannen weinig bijval vond.

Het eenvoudigste middel in die dagen was een prop in azijnwater gedrenkte watten, die in de schede werd geschoven om de toegang tot de baarmoeder af te sluiten. Een variatie op dit thema was een sponsje. Zowel prop als spons bleven zelden op hun plaats. Ingewikkelder, maar veiliger was een toestel dat de 'Spuit van dokter Hinz' heette. De spuit bestond uit een grote gummi ballon, waaruit een slang liep naar een kleinere ballon met gaatjes. Waren meneer en mevrouw amoureus, dan moest mevrouw eerst een ketel water verhitten. In het warme water diende zij een spermadodend poeder op te lossen. Wij zien haar bij nacht en ontij als een alchemist aan het aanrecht staan. Zij klutst het goedje met een vork, terwijl manlief ongeduldig zuchtend haar achterwerk streelt. Is het poeder opgelost, dan wordt de grote ballon met de vloeistof gevuld. Vervolgens draagt meneer het geval naar de bedstee, waar hij het onder de dekens deponeert. Nu moeten meneer en mevrouw snel uit de kleren en terzake komen, want het spul mag niet afkoelen. Voordat hij tot penetratie kan overgaan, wurmt zij de slang met de kleine ballon zo hoog mogelijk in haar schede. De grote ballon blijft buitenboord. Zolang de geslachtsgemeenschap duurt moet erin worden geknepen, opdat de kiemdodende vloeistof via de slang en de kleine ballon met gaatjes 'de geheele scheede uitspoelt'.

Volgens de gebruiksaanwijzing was het drukken op de ballon een taak voor meneer. Maar in de praktijk bleken de meeste mannen liever hun vrouw te omklemmen dan de Spuit van Hinz. 'Het Gulden Vrouwenboek' acht de taak dan ook uitsluitend weggelegd voor heren 'die onder alle omstandigheden des levens hunne tegenwoordigheid van geest bewaren.' Na de daad werd de schede wederom uitgespoeld. Toch raakten veel dames in gezegende staat. Slechts seksuele onthouding, aldus het boek, kon zekerheid bieden. De schrijfster propageert 'kuischheid en matiging'. De geslachtsdaad mag niet vaker dan een- tot tweemaal per maand worden voltrokken. Het heet raadzaam dat de echtgenoten slapen in verschillende kamers of in bedden gescheiden door een scherm, opdat zij elkander niet met hun 'intieme uitwasemingen' in een toestand van 'voortdurende opwinding' brengen.

Nu transporteren wij deze gelieven uit 1900 naar onze tijd. We maken hen kundig van alle vindingen uit de 20ste eeuw en we vragen hen over welke vinding zij zich het meest verheugen. Kiezen zij voor de pil? Of voor de Spuit van Hinz met afstandsbediening? Wat lijkt u het waarschijnlijkst?