Ankara vervloekt zijn politici en hoopt op de zon

Drie miljoen mensen in Ankara bibberen, klapperen met de tanden, wrijven de handen en schelden op de bestuurders. Niet dat die er iets aan kunnen doen dat het 's nachts min 25 graden wordt. Maar het is wel hun schuld dat de elektriciteit steeds uitvalt, en dat het aardgas op is, en dat het dus ook binnenshuis vriest.

Heel Turkije kampt met een energieprobleem. Maar nergens is het zo nijpend als in de hoofdstad Ankara. Ankara ligt namelijk aan het einde van de aardgaspijpleiding, die in Rusland begint, en een lange route af te leggen heeft. Oekraïne, Roemenië en Bulgarije tappen zoveel aardgas af als ze nodig hebben. Daarna zijn de Turkse steden Istanbul, Izmit en Bursa aan de beurt. Als er iets overblijft is het voor Ankara. Hoe kouder het is, hoe meer de andere landen en steden aftappen. Jammer voor Ankara.

De melkboer verliest elke dag een kwart van zijn melkflessen. De leverancier zet ze 's ochtends om zes uur voor de winkeldeur. Als de winkelier arriveert, zijn de flessen gebarsten. De melk vloeit weliswaar niet weg, maar bevroren melk wil niemand kopen.

Het aardgastekort is tot daar aan toe. Heel Turkije zit ook nog eens drie uur per dag zonder elektriciteit. Wijken, bioscopen, industriecentra, ja zelfs de president, moeten het drie uur lang zonder doen. Dus ook al stroomt er eens aardgas richting Ankara, dan heb je er niets aan als er geen elektriciteit is: de apparaten die het gas naar de huizen pompen, werken op stroom.

Elektriciteitstekort werd begin jaren negentig al voorspeld. Maar achtereenvolgende regeringen planden en investeerden te weinig. Nu probeert de minister van energiezaken wanhopig aan elektriciteit te komen. Bulgarije heeft wat beloofd, maar het is niet genoeg.

Het is zo koud dat auto's 's morgens met geen mogelijkheid willen starten. Benzine, met water gemengd door zwendelende benzinestationhouders, bevriest in de tank. Auto-eigenaren schelden op de bestuurders van het land en op alle zwendelaars in de wereld.

Er wordt ook beweerd dat de bezuinigingen op elektriciteit, een list zijn van de regering om het besluit voor de bouw van een kerncentrale zonder al te veel protesten door het parlement te krijgen. De mensen worden als het ware bang gemaakt voor een leven zonder elektriciteit.

Toen president Demirel de minister in het bijzijn van journalisten met een waarschuwende vinger beval om snel een einde te maken aan de bezuinigingen op elektriciteit, verklaarde hij de volgende dag dat Turkije voortaan niet drie uur, maar slechts anderhalf uur zonder elektriciteit zou zitten. Het wachten is nu op een volgende uitbrander van Demirel, waarna de elektriciteit nooit meer uitvalt.

Misschien kunnen de huidige bestuurders werkelijk niets doen aan de problemen met de jarenlang verwaarloosde elektriciteitsvoorziening. Maar Ankara had niet zonder aardgas hoeven te zitten. De minister van energiezaken begon in het voorjaar van 1999 aan zijn functie. En als je hem vraagt hoeveel aardgas hij in de zomer heeft opgeslagen voor de koude winterdagen, verandert hij snel van onderwerp. Geen liter gas is opzijgezet voor moeilijke dagen.

De bevolking van Ankara houdt de ogen op het zwerk gericht. Het wachten is op de zon.