De angst kan opeens komen

De psycholoog van Eurocross, naar Brühl gekomen om de Nederlanders uit de verongelukte nachttrein bij te staan, moest zondag wat beteuterd vaststellen dat deze bijna allemaal waren doorgereisd naar hun vakantiebestemming. ,,De klap komt altijd later, je leeft eerst nog in een roes'', zei Hans Koornstra gisteren in Trouw. Maar: ,,Ze zijn gelukkig samen op stap, in je eentje zou je eerder tegen een muur aan lopen.''

Het is inderdaad mogelijk dat de inzittenden van de drie laatste slaapwagens van de trein, die er goed van af kwamen, later nog last hebben gekregen, zegt dr. Peter van der Velden van het Instituut voor Psychotrauma in Zaltbommel. Dat hangt af van wat ze dachten op het moment dat het gebeurde, en wat ze later precies zagen.

,,Bij mij om de hoek gebeurt ook wel eens een ongeluk, maar als ik dat niet zie gebeuren, ga ik toch gewoon naar mijn werk. Het komt op ons buitenstaanders misschien wel vreemd over dat die passagiers weggingen, door wat wij weten over die plek en wat er gebeurd is, maar voor hun eigen gevoel hoeft dat helemaal niet vreemd te zijn.''

Gisteren beaamde woordvoerster van Eurocross dat: ,,Waarschijnlijk konden veel reizigers die in de achterste wagons zaten in het donker de omvang van de ramp niet goed inschatten.''

Psychische hulpverlening wordt volgens Van der Velde zinvol wanneer de treinreizigers wel schokkende dingen hebben gezien of meegemaakt. ,,Dan zijn wij er voorstander van dat iemand even pas op de plaats maakt, even bij zichzelf beluistert hoe het gaat. En dan kunnen wij vertellen dat het niet gek is dat wanneer ze op hun vakantie-adres arriveren en voor het eerst rustig op hun gat zitten of in bed liggen, ze opeens over de gebeurtenissen gaan denken, piekeren, malen. Dat die gebeurtenissen dan opeens een andere betekeniss krijgen: dat had mij kunnen overkomen, ik had dood kunnen zijn. En niet bij iedereen vloeien die gedachten even snel weg.''

Ook de dagen daarna kan het ongeluk nog opspelen. ,,Bijvoorbeeld wanneer iemand gaat skiën, boven aan de piste staat en diep dat dal in kijkt, wat wel een beetje eng schijnt te zijn. Dan kunnen er opeens hevige angstgevoelens komen.''

Dat het met een groep op pad zijn helpt bij het verwerken kan heel goed, denkt de psycholoog, maar het hangt van de groep af. ,Het kan ook zijn dat iedereen er zo lacherig over doet, dat die enkeling die eigenlijk liever met de auto terug gaat dan met de trein, dat niet meer durft te zeggen.''