Gevangene van het plebs

,,Je weet dat ik sportief ben, maar de musculus risorius is verreweg mijn best getrainde spier. Dat is overigens een familietrekje. Daarom hebben wij zulke bolle konen. Zodra wij de deur uitgaan moeten we lachen. Een moe of pijnlijk vertrokken gezicht, een ochtendhumeur, wij kunnen ons dat niet permitteren. Dat wordt direct voorpaginanieuws, met opgeblazen foto's en breed uitgemeten speculaties over verzwegen verdriet.

Jij zult heel wat spierpijn in je wangen krijgen, de eerste maanden van je openbare optreden. Slaafs zullen ze achter je aan rennen, de regimenten slijmerds, en hijgerig hun dienaren van de pers. Juichend word je begroet, rode lopers ontrollen zich, en overal komen ze aanzetten met overdreven boeketten en cadeaus die je lelijk vindt of niet nodig hebt, en die ze beter aan arme landen zouden kunnen doneren. Maar dat willen ze niet, ze willen jouw aandacht kopen met hun gegeef, zich bij jou inlikken. Voor die spullen zoekt ons personeel dan wel stilletjes nette oplossingen, richting weeshuizen enzo. Toch moet jij dankbaar kijken, en blijven glimlachen, je de RSI aan handen schudden.

Altijd, voor de rest van je leven. Je fouten zullen breed uitgemeten worden in hun walgelijke volksblaadjes, maar ook in wat ze hun kwaliteitskranten noemen. Je fouten zullen zijn: alles wat er per ongeluk aan herinnert dat je een normaal mens bent. Laat dus nooit één traan in het openbaar want ze storten zich erop en fantaseren zich een ongeluk, jouw ongeluk. Dan zullen al die miljoenen hielenlikkers de oplagen van de roddelbladen opjagen om van jouw vermeende ellende te smullen.

Onze kinderen zullen een blijvende bron van zorg worden. Vrijelijk ravotten op straat is er nooit bij. Zelfs tijdens het onschuldigste wandelingetje worden zij geplet tussen lijfwachten. En toch blijf je bang dat ze iets zal overkomen. Die angst is gegrond. Je intelligentie moet je verbergen en onderdrukken. Nooit meer mag onbenullig gedrag gepareerd worden met gevatte opmerkingen. Je mag zelfs helemáál niet meer zeggen wat je denkt. Dat doen ministers voor je, ook als ze veel dommer zijn dan jij.

Het volk doet of het jou bewondert zolang jij volgens de regels loopt te stralen, maar hun stiekeme wens is een barst te vinden waar ze doorheen kunnen sijpelen om greep op jouw zwakke plekken te krijgen, je omlaag te trekken naar hun banale Privé en Story. Eindeloos zanikt het over wetjes aangaande d'r eigen privacy, maar die van ons moest niet bestaan. Ach, ze hebben wel iets aandoenlijks, degenen die aan ons worden voorgesteld. En ze kennen ook allemaal wel een amusant kunstje. Ze lopen harder dan hun soortgenoten, springen hoger of verrichten een andere belangrijkachtige daad, maar er is zelden iemand bij met wie je bevriend zou willen worden. Dat gaat ook moeilijk want ze zijn nooit eerlijk. Ze hebben er te veel belang bij aan jou gelieerd te raken. Ook je eigen vrienden kun je niet langer zomaar vertrouwen. Velen zullen bezwijken voor de eer met hun kop op tv te komen, en voor geld natuurlijk.

De gekste trucs worden verzonnen om jouw privacy te schenden. Telelenzen als kanonnen, richtmicrofoons, het uitspitten van je familiegeschiedenis tot in uitzinnige details, omkoping van werkelijk iedereen die ooit maar op dezelfde kleuterschool gezeten heeft.

Jij wordt een gevangene van het plebs, dat je als gieren bewaakt, voorgoed. Daar helpt geen lieve moedertje aan, en al het geld van de wereld ook niet. Dat is geen loze praat, want je weet dat ik dat alle twee bezit. Ze zullen je niet kunnen bevrijden. Integendeel, ze brengen die gevangenschap juist mee. Wil je echt met mij trouwen? Toch? Dat kan dan niet anders dan ware liefde zijn.''