Zelfmoordsite (1)

Ephimenco keurt (in Trouw van 1 februari) de gedetailleerde informatie over zelfmoord op het internet niet af, hij spreekt van ,,fundamenteel recht op informatie over zelfdoding''. Maar als het gaat over 'recht op iets', kan ik dat niet associëren met iets negatiefs, net zo min als je spreekt over 'recht op honger' of 'recht op discriminatie'. En wat is negatiever dan iets, wat onverenigbaar is met het leven zelf.

Gesuggereerd wordt, dat informatie over zelfdoding op het internet ,,een vorm van begrip en bijstand kan ontmoeten''. Dat is, mijns inziens, een verkeerde inschatting, want de mogelijkheid bestaat dat die zogenaamde - overigens goedbedoelde - hulp je bevestigt in je gedachten, dat het inderdaad maar beter is, als je niet meer bestaat! Zelf ben ik bijna twee jaar opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting vanwege obsessief suïcidaal gedrag en heb tot nu toe tien jaar therapie gehad om te komen tot een normaal en redelijk klachten-vrij leven. Maar als mij die 'hulp tot zelfdoding' onder ogen komt, gaat het weer 'malen in m'n kop' en heb ik drie dagen nodig, om dat ongedaan te maken. Misschien toch niet zo verstandig, zo'n internetsite.