Britse bonden zagen aan strategie Corus

Boven de staalfabrieken van Corus in Zuid-Wales hangen opnieuw donkere wolken, nu de commissarissen twee hoofdbestuurders hebben weggestuurd en ongekend zware saneringen onontkoombaar lijken. Ook in Nederland neemt de spanning en daarmee de stroom van onheilspellende geruchten toe. De Nederlandse ondernemingsraad wil het voormalige Hoogovens onderbrengen in een aparte holding om het onderdeel te vrijwaren van het snoeimes.

De twee co-voorzitters John Bryant en Fokko van Duyne moesten deze week hun biezen pakken, omdat de commissarissen nog nauwelijks resultaat hebben gezien van de inspanningen van de twee om Corus gezond te maken. Als belangrijkste reden voor de malaise geldt nog steeds het dure Britse pond, maar dat effect was bij de fusie al ingecalculeerd en duur is de munt inmiddels al een hele tijd. Ondertussen is de Europese markt voor staal en aluminium behoorlijk gegroeid, terwijl Corus daar nog nauwelijks van profiteert.

Bij de Nederlandse ondernemingsraad is de klap van het vertrek van Van Duyne -,,na dertig jaar trouwe dienst''- hard aangekomen, en cynisch genoeg ligt in dat feit wellicht de harde waarheid over zijn ontslag besloten. G. Backer, voorzitter van de Nederlandse ondernemingsraad van Corus, heeft grote waardering voor het werk van Van Duyne. ,,Hij is degene die zich bij de fusie tussen Hoogovens en British Steel garant stelde voor de werkgelegenheid in Nederland. Samen met Bryant koos hij de weg der geleidelijkheid, en dat moet niet eenvoudig geweest zijn.''

Het was zelfs onmogelijk, zo blijkt, want geen Britse topman haalt het in zijn hoofd al te dicht bij de werknemers aan te schurken, wetend dat hij ze morgen misschien moet ontslaan. En als de top de afstand niet behoudt, dan doen de Britse vakbonden het wel. Met tienduizenden leden en een overvolle stakingskas hebben ze veel meer macht dan hun Nederlandse collega's, en die zullen ze in de komende tijd opnieuw laten gelden.

Paradoxaal genoeg lijkt het daarom of het niet de Corus-top in Londen is, maar de Britse vakbondskaders waarvan de Nederlandse werknemers van Corus het meeste hebben te vrezen. Angst dat met het vertrek van Van Duyne nóg minder Nederlanders in de top van Corus zouden zitten is ongegrond, want hij en Bryant worden vervangen door de van Hoogovens afkomstige Willem Briët en Henk Vrins. Twee maanden geleden besloot de Corus-top bovendien al om elke vestiging 'resultaatverantwoordelijk' te maken. Vanuit Nederland bezien was dat goed nieuws, want het betekent dat elk onderdeel zijn eigen broek moet ophouden.

Maar de Britse bonden nemen geen genoegen met een sanering die alleen in het Verenigd Koninkrijk wordt voltrokken, ongeacht waar de verliezen vandaan komen. Om die reden is zelfs al het idee geopperd om Corus te ontdoen van de aluminiumdivisie. Dat ligt in Nederland buitengewoon gevoelig. Het onderdeel is een volledige erfenis van Hoogovens en maakt winst. Bovendien zou het schrappen van de divisie Corus beroven van de unieke 'multimetalenstrategie'. Die maakt dat het concern niet alleen vaart op staal, maar ook op de voortdurend aan belang winnende markt van aluminium en roestvrijstaal.

Bij hun fusie besloten British Steel en Hoogovens deze strategie door te zetten. Het concern zou zichzelf bovendien versterken door zelf actief de markten van zijn afnemers te volgen en daarop in te spelen met passende producten -wederom een strategie van Hoogovens. Maar de Nederlandse OR vreest dat dit loze voornemens zullen blijken. Op 20 december zijn er gesprekken met de top, en daarbij zal van eensgezindheid onder het Britse en Nederlandse personeel weinig te merken zijn. OR-voorzitter Backer is er heel eerlijk in: ,,Ik heb te doen met de collega's in Groot-Brittannië, maar ik zit uiteindelijk toch als Nederlander aan de tafel.''