Egoïstische reclamemaker houdt lerarentekort in stand

Nederland leeft voor de televisie. Een uitkomst voor het reclamevak. Wat zich op de buis afspeelt, is telkens weer anders en telkens weer nieuw, het is om te lachen en het was afgelopen tijd zeer zeker ook om te huilen.

Ik ontdekte een rottende plek in het reclameblok, de smakeloze verfilming van de egoïstische gedachte van Jan de Reclameboer. Het is een reclame van pensioenverzekeraar OHRA die een voordelig vervroegd pensioentje aanprijst.

,,Tja'', moet Jan hebben gedacht toen hij de opdracht accepteerde, ,,de vergrijzing steekt de kop op en zelf heb ik ook al niet zoveel haren meer op mijn hoofd. Ik doe het.'' Een week later stapt onze Jan dik tevree het kantoor van de pensioenverzekeraar binnen met het resultaat. Wat krijgen wij te zien? De volgende brullende tv-commercial:

Een rumoerig klaslokaal, havo 4, voeten op de tafel, jassen nog aan, walkmans die te hard staan, rondvliegende etuis, meisjes die uitvoerig lippen stiften, herkent u het beeld? De deur gaat open. Binnen stapt een futloos aandoende vijftiger. Het is de leraar, duidelijk aan het eind van zijn Latijn. Voetje voor voetje betreedt de man het lokaal, de tegenzin druipt ongezien van zijn getekende gezicht. Voor de zoveelste dag in zijn leven moet hij toegeven aan wat zijn vak is, een tantaluskwelling. Het onderrichten van een door Jan op treffende wijze neergezette domme kudde gapende teenagers.

Niemand luistert. Zo fijn is leraar zijn. En dan komt de afmaker (van het filmpje welteverstaan). Jan bedacht voor ons de scherpe en vooral fijnzinnige regel: ,,Volgens OHRA kan dit anders! Stop nu eerder met werken!''

Inderdaad, denkt de potentiële onderwijzer die thuis voor de buis zit. Op tafel naast hem ligt het contract voor zijn eerste baan bij scholengemeenschap ABC. Dat vliegt regelrecht de prullenbak in. Bedankt Jan!

Gisteren kwam er nog een voorzichtig spotje voorbij dat vertelt dat leraar zijn elke dag anders is. Daar is veel geld in gestoken, de maatschappij worstelt met een lerarentekort. En om dat te stimuleren, bedenkt Jan de Reclameboer zo'n film. Of wilde Jan gewoon een actuele inhaker? Meeliften op de publiciteit van een probleem waarnaast de decadente boodschap van deze creatieve glibberaar niet meer is dan de schaduw van een fruitvlieg?

Ik hoop dat de Reclame Code Commissie zich geroepen voelt nog enigszins kritisch te blijven over dat stukje maatschappelijke verantwoordelijkheid dat mediagebruik met zich meebrengt. Ik kan niet geloven dat er uitgerekend in dit vak mensen rondlopen die stupiditeiten als dit spotje bedenken.

Straks kunnen we die gemotiveerde leraar waar ieder kind recht op heeft helemaal wel op onze buik schrijven. Jan de Reclameboer, het boegbeeld van de alles-moet-kunnenmaatschappij, maakt duidelijk dat níet alles zo maar kan. Want om op deze manier de aanpak van het lerarentekort te ondergraven en het algemeen belang te negeren, gaat te ver. Heren reclamemakers, dit kan anders.