Wegvallen contact is reden voor euthanasie

Moet euthanasie altijd mogelijk zijn, ook bij dementerenden, of moet er juist veel meer aandacht komen voor alternatieven, zoals palliatieve zorg?

Mijn moeder (83 jaar) heeft een euthanasie-verklaring. Wij hebben uitgebreid besproken waar voor haar de grens van menselijk leven ligt: namelijk als wij niet meer kunnen communiceren met de mensen die ons lief zijn. Haar moeder, mijn oma is gestorven toen ze 100 jaar was. Toen ze 94 was brak ze haar heup, dat is onvoldoende genezen, ze was al heel slechthorend en bijna blind. Deze zeer zelfstandige vrouw, waar geestelijk niets aan mankeerde, moest zich als een plant laten verzorgen, zes jaar lang.

Ernstig dementerenden zijn doof en blind naar hun vroegere geliefden, maar ze genieten van een ijsje of een kinderfilm. Ze lijden niet, maar hun naasten vaak wel en dat wisten ze toen ze jaren geleden een euthanasie-verklaringen tekenden.

Margo Trappenburg is (in Trouw van 22 januari) wel voor abortus van kinderen die niet of blijvend alleen op kinderniveau (syndroom van Down) kunnen communiceren, maar niet voor euthanasie voor volwassenen die niet meer kunnen communiceren met hun geliefden. Terwijl de laatsten daarover zelf een besluit hebben genomen, ooit, en bij abortus de moeder beslist. Waarom, want waar ligt voor haar het (emotionele?) verschil?