Nederlandse Zorro wil naar de Spelen

Aan de blijmoedigheid van Paul Sanders zal het niet liggen. De komende maanden hoopt de schermer in het wereldbekercircuit tweemaal op een goede dag, zodat hij een twintig jaar lange carrière met zijn debuut op de Olympische Spelen mag afsluiten. En hij als bedrijver van het klassieke duel eindelijk een gezicht krijgt.

,,De onherkenbaarheid van deze sport is jammer. In het begin kick je op het feit dat je door goede resultaten in de belangstelling kan komen te staan. Nu maakt dat niets meer uit. Ik scherm om het uiterste van mezelf te vergen. Vaak ben ik inderdaad niet op televisie geweest. In 1995 even tijdens de WK in Den Haag. En ik ben eens te gast geweest in een ontbijtprogramma. Maar ik heb me daar ook nooit voor ingespannen. Het is met dit soort sporten nu eenmaal zo, dat er slechts belangstelling is, zodra iemand zich voor de Spelen kwalificeert.''

Elf jaar was Sanders toen zijn aandacht bij een vriendje thuis werd getrokken door het masker. ,,Niet dat ik weg was van Zorro hoor. Maar het maakte me nieuwsgierig. Ik ging een keer mee kijken, mocht een proefles volgen en ontmoette er leuke mensen in een gezellige club. En dan blijkt ook nog eens dat je het goed kan.''

Hij legde zichzelf voor een Nederlandse schermer een ,,haast onmogelijke'' taak op: een vijfjarenplan moet dit najaar uitmonden in olympische deelneming. ,,Dat is slechts mogelijk met volledige inzet, door de hele week te schermen. Zes jaar geleden was het me duidelijk dat het met mijn werkweek van veertig uur niet zou lukken. Ik kreeg als officier bij de marine een topsportplek. Maar het probleem bleef dat ik door geldgebrek niet alle World Cup toernooien kon bezoeken.''

,,Bij mijn huidige werkgever kan dat wel. Ik werk er twee dagen, daarnaast is het bedrijf mijn sponsor. Het is dankzij de krapte op de arbeidsmarkt een prachtige symbiose: als electro technicus kan ik hun van dienst zijn en zij helpen mij. Zo kan ik mijn sport combineren met werk bij mijn toekomstige werkgever. Al realiseer ik mij goed dat zoiets moeilijk is als je niet hebt gestudeerd.''

Sanders dwong bewondering af voor de wijze waarop hij zijn zaken zelf regelde. Schermen in Nederland is een bezigheid in de marge: van zijn armlastige bond was niets te verwachten. ,,Schermen is hier niet beperkt tot de loper; je moet zelf alles er omheen regelen. Daarop kan ik de bond niet aanspreken. Je daarover beklagen is me te makkelijk. Ik ben er gekomen door via kennissen de juiste mensen te vinden. Als je stil blijft zitten, kom je nergens.''

Daarbij had Sanders het geluk dat zijn idool, de Oekrainer Sergei Goloebitski, door liefde voor de Nederlandse schermster Indra Angad Gaur gedreven naar Rotterdam kwam. Niemand werd voor Goloebitski op floret drie maal wereldkampioen; niemand ook heeft volgens Sanders het schermen zo subliem teruggebracht tot de eenvoud dan zijn huidige trainer. ,,Als hij wil, kan hij met mij spelen. Het mooie is, dat hij ogenschijnlijk simpel schermt. Het is alsof hij gedachten kan lezen. Door zijn tactische spel legt hij zijn tegenstander zo in de luren, dat hij met de simpelste treffers wint. Raken met een rechtstreekse steek, dat is het summum. Dat streef je zelf na en dan is het prachtig om te zien als iemand dat kan.''

Nee, Sanders vindt dat kwaliteitsverschil niet frustrerend. Hij streeft slechts de ontwikkeling van zijn eigen maximale kunnen na. Hij zou zich slechts belemmerd voelen indien hij na zijn topsportloopbaan als recreatief schermer de fraaie treffers van vroeger niet meer zou kunnen plaatsen. De dertigjarige die zegt voor schermen te leven, staat eind dit jaar daarom een definitief afscheid voor ogen. Gisteren wierp de wisseling van de wacht zijn schaduw vooruit. Tijdens het internationaal florettoernooi in Amsterdam was Sanders te druk met het zoeken naar nieuwe technieken, waarmee hij volgend weekeinde tijdens de World Cup in Locarno hoopt toe te slaan. En was juniorenkampioen Matthijs Rohlfs in de kwartfinale doeltreffender.

In november stond Sanders tijdens de WK slechts /e/en winstpartij van olympische kwalificatie af. Europees kampioen Salvatore Sanzo hield hem buiten de laatste zestien. Nu verlangt het NOC tweemaal een plaats bij de beste acht in een World Cup wedstrijd. Slechts eenmaal bereikte Sanders ooit dat niveau: in 1998 werd hij in Iran derde.