Tweeverdiener als norm

In tegenstelling tot wat Hieke Snijders beweert, betalen wij als alleenverdienersgezin wel degelijk de volledige premie voor de ziektekostenverzekering van mijn echtgenote, door mevrouw Snijders denigrerend aangeduid met 'huishoudpartner'.

Daarboven betaal ik voor haar, voor mijzelf en voor onze drie kinderen de zogenaamde wettelijke bijdragen. Deze wettelijke bijdragen komen onder andere ten goede aan veel gehuwde vrouwen met een baantje van net iets meer dan acht uur die tegen een minimale premie volledig zijn verzekerd. De overhevelingstoeslag die ik onder het oude belastingstelsel extra mag aftrekken, bedraagt momenteel 8380 gulden. Indien wij ervoor zouden kiezen onze kinderen onder te brengen bij de professionele (al dan niet gesubsidieerde) kinderopvang, dan zouden wij voor onze drie kinderen maximaal 33159 gulden mogen aftrekken.

Mevrouw Snijders verbaast zich over het feit dat de moeder die thuis blijft geen belasting en premie hoeft te betalen over de waarde van haar onbetaalde arbeid thuis. Ik zal het nog sterker vertellen. Zij hoeft ook geen belasting te betalen over vrijwilligerswerk, zoals het leesmoederschap op scholen. Met dergelijke redeneringen komt mevrouw Snijders tot een kostenpost voor alle huishoudpartners in Nederland van maar liefst 150 à 200 miljard gulden. De gederfde inkomsten van mijn 'huishoudpartner' komen in de eerste plaats ten laste van ons gezin. Doordat het tweeverdienerschap steeds meer de norm wordt, stijgen prijzen van de eerste levensbehoeften (zoals huisvesting) nu al zodanig dat het alleenverdienerschap voor veel echtparen geen keuzemogelijkheid meer is. Veel vrouwen die graag zelf voor hun kinderen zouden willen zorgen, worden door deze opgelegde norm de arbeidsmarkt opgejaagd. Maar kennelijk gaat deze ontwikkeling Hieke Snijders-Borst niet snel genoeg.