Slingerland

Al vaker heb ik mijn oprechte geloof beleden in de wet van behoud van ellende, vooral als het gaat om de geschiedenis van de mensheid.

Ga maar na, de voorbeelden liggen voor het oprapen. Wanneer er ergens lange tijd genoeg te eten is voor iedereen, hoef je niet ver te kijken om te zien dat dat altijd weer ten koste gaat van iets anders. De grond wordt vervuild, er branden dag en nacht lampen in kassen of er worden varkens gekweld. Er is zeker vooruitgang, of het nu om internationale samenwerking gaat of om de gezondheid van het West-Europese kind, maar die vooruitgang brengt ook altijd weer een vorm van achteruitgang met zich mee. In zekere zin is dat een geruststellende gedachte, het ontslaat ons van de plicht om het beter te hebben dan onze voorouders. Alleen dat al is voor mij persoonlijk een voorname reden, de wereld vanaf dit gezichtspunt te blijven bekijken.

Maar vanochtend begon ik ernstig te twijfelen aan dit ideologische fundament van mijn bestaan. Het gebeurde om kwart over tien. Ik had de wasmachine aangezet, de ontbijtboel samen met de rotzooi van de avond ervoor in de vaatwasmachine gedaan. Waspoeder erin, knoppen omgedraaid en tevreden geluisterd naar het gesnor dat de keuken vulde. De zon scheen, het was deze ochtend weer wat eerder licht geworden en alle invasies en drukte van kerstmis, oudjaar en een wat ongelukkig geplande kinderverjaardag waren voorbij.

Ik greep mijzelf bij de kladden en zei: ,,Nu, nu moet je. Geen uitstel meer, geen smoesjes. Schoenen aan en lopen maar.'' Het park in, een paar rondjes rennen, tegen het verval. Na het eerste rondje wist ik het zeker. Er is iets werkelijk veranderd in de geschiedenis van de mensheid. Mijn grootmoeders zouden deze ochtend, toen ze even oud waren als ik, de vaat handmatig gewassen hebben. Ze zouden de was gedaan hebben, zonder machine maar wel met een wringer. Daarmee waren ze flink in beweging geweest, al was dat toch anders dan rondjes rennen. Maar dan ik! Twee apparaten aanzetten om vervolgens je tegensputterende zelf naar buiten te slepen om je daar in het zweet te rennen. Nog even genieten van de natuur, van de kastanjebomen, zorgvuldig geplant, van de twee aangelegde meren waartussen een camping met steeds permanentere woningen, van de eenden die door het geraas van de snelweg heenkwaken. Nog even genieten van de natuur nu het nog kan, want het gaat allemaal ten onder in onze expansieve massa auto's, wegen, apparaten, huizen, wasmachines, vaatwasmachines.

Zo tegenstrijdig als de moderne mens is, is nog geen generatie geweest.