SCHOUTEN

Hoeveel mannen slaan na een fikse ruzie hun vrouw dood en begraven haar vervolgens in de tuin?

Genoeg in elk geval om ons het gevoel te geven dat we met een overbekend motief uit krimi's te maken hebben. Maar als een schrijver zo'n moord pleegt, lijkt het direct een werk van de verbeelding. De kunstenaar krijgt er een zwart-romantische glans van en zijn leven iets gekwelds. Zo kunnen we Achterberg niet goed meer lezen zonder aan die crime passionel uit zijn verleden te denken en werd de Franse dichter Lacenaire, die een tamelijk ordinaire roofmoord beging, in 'Les Enfants du Paradis' een soort romantische held. Schrijver Richard K. bekende een dezer dagen dat hij zijn al sinds negen jaar vermiste vrouw om zeep geholpen had, en alles eromheen lijkt goed bedacht. Het huisje in het afgelegen Groningse Finsterwolde, dat ze op het journaal lieten zien. Het gat in de tuin waar de botten van mevrouw werden gevonden. De foto van het slachtoffer, die ons in elk geval leerde dat hij het niet om haar uitzonderlijke lelijkheid zal hebben gedaan. De moordenaar zelf, die een zonderling heette te zijn en in zoiets ruws als het Vreemdelingenlegioen had gevochten. Een boek dat hij wel geschreven zou hebben maar niet uitgegeven: 'Woensdag gehaktdag'. Suggestieve titel: de hoofdpersoon draait zijn overspelige vrouw door de gehaktmolen maar het suggereert ook iets van de vreselijke sleur thuis waar juist schrijvers niet tegen kunnen: elke dag een vast gerecht! En dan negen jaar doen of je neus bloedt en met een vreselijk geheim rondlopen! Kortom, het leven zelf schrijft de roman en ongemerkt begon deze zaak te lijken op de prachtige misdaden uit mijn jeugd, de Baarnse moordzaak, de vergiftigingen van Dr. O., de lugubere lustmoorden van Hans van Z. Op een of andere manier leek die tijd voorbij: de archimedische punten van een moord zijn tegenwoordig ongelukkige jeugden, sociale achterstanden, begrijpende forensische psychiaters en het Pieter Baancentrum waar fronzend in de gestoorde moordenaar wordt getuurd. Weg romantische misdaad! Nu we weer eens horen dat een schrijver zijn vrouw vermoord heeft, lijkt de verbeelding even terug, maar het blijft bij alle literatuur natuurlijk een ordinaire moord. Zoals ordinaire moorden soms hele romans bevatten.