Weten en zwijgen

Toen de NBA in 1992 zijn allerbeste spelers naar de berg Olympus stuurde, kraaiden Samaranch en vrienden victorie. In Barcelona werden Michael Jordan en al die andere multi-miljonairs als buitenaardse wezens door het dweepzieke publiek ingehaald en was er van een echte olympische competitie geen sprake meer.

Dat deerde, zo bleek, helemaal niemand. De Olympische Spelen hadden er een extra uithangbord bij en arme Chinezen, Angolezen en Kroaten werden kanonnenvoer voor de verwende Amerikanen die veel op de golflinks stonden en met bodyguards door de olympische wereld trokken.

Vier jaar later gebeurde hetzelfde in Atlanta, maar nu was de achtergrond anders; Amerikanen waren gewend aan Karl Malone en de grappenmakende Charles Barkley en Dream Team III (er was een tweede uitvoering geweest in Toronto bij de WK'94) was nauwelijks nog een bezienswaardigheid. Om eerlijk te zijn; sinds de komst van de grote profs is het basketbaltoernooi buitengewoon vervelend en saai geworden.

Na de basketballers waren het de mensen van de NHL, de beste ijshockeyers ter wereld dus, die hun dure profs vrij gaven voor het tuinfeestje van Samaranch. Toen Wayne Gretzky in Nagano arriveerde, deden zich momenten voor die aan Jordans komst in Barcelona deden denken. Gekte dus, want hier liep 's werelds beste speler heel erg gewoon te doen tussen Koreaanse schaatsenrijdsters en bobsleeërs uit Bulgarije.

Het leek er lange tijd op dat MLB, Major League Baseball, de volgende grote Amerikaanse sportorganisatie zou zijn die vanaf de berg Olympus de wereld zou gaan veroveren. De honkballeiders in Amerika hielden lange tijd de mogelijkheid open een selectie van sterke profs naar Sydney te sturen, maar zagen daar toch maar vanaf.

Waarom willen die proforganisaties die werken in Noord-Amerika (USA en Canada) zo graag 'mondiaal' gaan? De NBA verdiende met het Dreamteam in Barcelona honderden miljoenen aan de verkoop van producten in nieuwe afzetgebieden. Ook de NHL (National Hockey League) zag na Nagano de interesse in zijn 'product' mondiaal sterk groeien.

De honkbalbazen in Amerika hebben deze stap niet aangedurfd, met als excuus dat de beste honkballers in hun eigen competitie bezig zijn en dat de World Series eraan komen en dat een selectie van onderbond spelers ook goed genoeg is om de USA te vertegenwoordigen.

Dat klinkt aannemelijk, maar er is een andere reden en die zal nooit officieel naar voren gebracht worden. MLB is de enige grote sportbond ter wereld waar geen dopingcontroles plaatsvinden en waar spelers vrij zijn met hun lichaam te doen wat hen goed dunkt.

De Amerikanen weten dat ten minste dertig procent van de MLB-spelers aan de elders verboden spierversterkers zit. Dat getal kan zelfs meer zijn en de kans zou dus bestaan dat er een grote, officiële rel zou komen als zou blijken dat beroemde en in aanzien staande Amerikaanse Sydney-gangers positief zouden zijn.

De spelers hadden geen zin om onder de sportieve regels van Samaranch te gaan spelen en lieten de Spelen met hooggetrokken neuzen links liggen. Zij kenden op voorhand hun eigen 'kwetsbaarheid' en daarom was er nooit een flirt met die overal zo 'mooi' voorgestelde Spelen.

Amerikaanse sportleiders zullen na eventueel verlies van de Amerikaanse honkbalploeg nooit roepen dat het nu maar tijd moet worden voor de allerbeste profs. Zij die een beetje ingevoerd zijn, weten hoe het zit. En zwijgen dus.