Rechter: De mastino is geen schoothondje

De vriendin van de eigenaar van de mastino-napolitano die in oktober 1998 in Amsterdam-Noord een vijfjarig meisje doodbeet, is gisteren veroordeeld tot twee weken voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar.

Officier van justitie J. de Boer verweet de vrouw 'onvoldoende zorg te hebben gedragen voor het onschadelijk houden van een gevaarlijk dier', omdat zij haar voordeur op de bewuste dag niet met een sleutel afgesloten had.

De vrouw moest op donderdagmiddag 22 oktober 1998 'nog eventjes spinazie halen'. Zij verwachtte maar zo'n tien minuten weg te zijn en deed daarom de deur niet op slot. Omdat haar vriend werkte, zorgde zij voor de drie mastino's in het huis.

Het vijfjarige buurmeisje Chantal en haar zesjarige vriendje Erwin waren die middag buiten aan het spelen. Zij liepen de blaffende honden een beetje te jennen door op de ramen van het huis te bonzen. Vervolgens heeft Chantal de deur naar het huis opengedaan.

De honden holden naar buiten en achtervolgden de op de vlucht geslagen kinderen. Chantal gilde en viel. De 79 kilo zware reu stortte zich op het meisje en takelde haar zo toe dat ze later die dag overleed.

De hond werd afgemaakt. In een poging het voorval te reconstrueren probeerde de rechter zich een aantal malen in de hond te verplaatsen. Zo opperde hij de mogelijkheid dat de - volgens de verdachte en haar raadsheer normaal zo vredelievende hond - door het openen van de deur in verwarring was geraakt en daarom uitzonderlijk agressief had gereageerd.

De vrouw en haar vriend hielden drie mastino's. De beesten waren bijna altijd thuis of in de tuin, die een hoge schutting heeft. Die had het stel aangelegd toen de honden groter werden, zodat zij buiten het bereik waren van kinderen uit de buurt. De beesten werden uitgelaten als er weinig mensen op straat waren.

Voor de rechter redenen om aan te nemen dat de eigenaar en zijn vriendin zich er wel degelijk van bewust waren dat het om gevaarlijke dieren ging: ,,De mastino is geen schoothondje.'' Het belangrijkste argument van de verdediging - het stel zou niet hebben kunnen weten dat zij gevaarlijke dieren hielden - verwierp hij. Hij beriep zich in zijn vonnis op een uitspraak van de Hoge Raad, die gesteld heeft dat een 'gevaarlijk dier' geen verleden hoeft te hebben van gevaarlijk gedrag. Volgens deze uitspraak kunnen ook 'andere omstandigheden' de aard van het dier duidelijk maken, zoals in dit geval het aanleggen van de hoge schutting.

Tot afgrijzen van de buurt hebben de vrouw en haar vriend nog steeds een mastino in huis. De omwonenden zien het stel met de hond het liefst zo snel mogelijk vertrekken. De hondenliefhebbers willen zelf ook weg, maar door alle verhalen in de pers zijn pogingen andere woonruimte te vinden totnogtoe mislukt.