Ephimenco

Concepten als egalitarisme en nivellering zijn in Nederland traditioneel sterk ontwikkeld. Daar is in principe niets op tegen, zeker als die concepten berusten op een behoefte aan rechtvaardigheid. Denk aan het dempen van de kloof tussen rijken en minder bedeelden. Anders word het wanneer kinnesinne en doorgeschoten afgunst het veld betreden.

Bijvoorbeeld slinkse jaloezie op het talent of het succes van de buurman. Dan lijkt dit land op een korf vol krabben waar geen enkel beestje van de anderen naar buiten mag: ikke niet, dan jij ook niet. Gekoppeld aan de in Nederland heersende obsessieve omgang met geld mondt dan het afgunstige egalitarisme uit in vileine taferelen. Mag mijn buurman zoveel verdienen terwijl ik het met de helft minder moet doen? Vara-journalist Paul Witteman lijkt op het eerste gezicht slachtoffer van een dergelijke vorm van jaloezie. Eerst las ik in NRC Handelsblad dat hij met een jaarsalaris van 700.000 gulden de best betaalde Nederlandse journalist zou zijn. Nou en?, zou ik met Jan Mulder willen roepen, ook wetend dat de Volkskrant-columnist, volgens hetzelfde bericht, zelf 300.000 toucheert om in een programma van RTL4 voornamelijk te zwijgen. Na herhaalde berichten dat Witteman buiten zijn werk voor de Vara symposia en congressen voorzit voor soms meer dan 20.000 gulden per avond, heeft de presentator van B & W besloten zich in de Vara-gids te verdedigen. Dit was niet noodzakelijk en niemand dwong hem hier toe. Nu hij dat toch heeft gedaan, moet ik zeggen dat ik sommige van zijn argumenten nogal zwak vind. Wanneer Witteman poneert dat hij dankzij zijn uitstapjes buiten de studio's ideeën opdoet, gezagsdragers verleidt voor exclusieve tv-gesprekken en 'met mensen praat', komt dit even geloofwaardig over als een politicus die grossiert in lucratieve commissariaten omdat het goed is te weten 'wat in de samenleving leeft'. Er is niets verkeerd aan geld verdienen, maar Witteman heeft waarschijnlijk een imagoprobleem. Hij afficheert zich als een sociaalvoelende journalist met een sterke hang naa

r rechtvaardigheid. De exorbitante bedragen die hij in enkele uren in de private sector verdient dankzij een populariteit die hij heeft opgebouwd bij de publieke omroepen, vloeken enigzins met dat beeld. Het tast zijn journalistieke integriteit niet aan, maar zal misschien bij zijn bewonderaars, die hem niet wensen te associeren met Emile Ratelband, een gevoel van onbehagen achter laten.

Concepten als egalitarisme en nivellering zijn in Nederland traditioneel sterk ontwikkeld. Daar is in principe niets op tegen, zeker als die concepten berusten op een behoefte aan rechtvaardigheid. Denk aan het dempen van de kloof tussen rijken en minder bedeelden. Anders word het wanneer kinnesinne en doorgeschoten afgunst het veld betreden. Bijvoorbeeld slinkse jaloezie op het talent of het succes van de buurman. Dan lijkt dit land op een korf vol krabben waar geen enkel beestje van de anderen naar buiten mag: ikke niet, dan jij ook niet. Gekoppeld aan de in Nederland heersende obsessieve omgang met geld mondt dan het afgunstige egalitarisme uit in vileine taferelen. Mag mijn buurman zoveel verdienen terwijl ik het met de helft minder moet doen? Vara-journalist Paul Witteman lijkt op het eerste gezicht slachtoffer van een dergelijke vorm van jaloezie. Eerst las ik in NRC Handelsblad dat hij met een jaarsalaris van 700.000 gulden de best betaalde Nederlandse journalist zou zijn. Nou en?, zou ik met Jan Mulder willen roepen, ook wetend dat de Volkskrant-columnist, volgens hetzelfde bericht, zelf 300.000 toucheert om in een programma van RTL4 voornamelijk te zwijgen. Na herhaalde berichten dat Witteman buiten zijn werk voor de Vara symposia en congressen voorzit voor soms meer dan 20.000 gulden per avond, heeft de presentator van B & W besloten zich in de Vara-gids te verdedigen. Dit was niet noodzakelijk en niemand dwong hem hier toe. Nu hij dat toch heeft gedaan, moet ik zeggen dat ik sommige van zijn argumenten nogal zwak vind. Wanneer Witteman poneert dat hij dankzij zijn uitstapjes buiten de studio's ideeën opdoet, gezagsdragers verleidt voor exclusieve tv-gesprekken en 'met mensen praat', komt dit even geloofwaardig over als een politicus die grossiert in lucratieve commissariaten omdat het goed is te weten 'wat in de samenleving leeft'. Er is niets verkeerd aan geld verdienen, maar Witteman heeft waarschijnlijk een imagoprobleem. Hij afficheert zich als een sociaalvoelende journalist met een sterke hang naar rechtvaardigheid. De exorbitante bedragen die hij in enkele uren in de private sector verdient dankzij een populariteit die hij heeft opgebouwd bij de publieke omroepen, vloeken enigzins met dat beeld. Het tast zijn journalistieke integriteit niet aan, maar zal misschien bij zijn bewonderaars, die hem niet wensen te associeren met Emile Ratelband, een gevoel van onbehagen achter laten.