De vinger aan de trekker

Vanuit een prachtig appartement in de Canadese stad Toronto houdt de 65-jarige de Duitse politiek in spanning. De wapenlobbyist geeft het ene na het andere interview weg (de journalisten staan bij 'm op de stoep), komt steeds met nieuwe onthullingen over zwart-geldcircuits binnen politieke partijen en geheime giften, of dreigt daarmee. ,,Ik zit als een kat op een kist met muizen en denk na welke ik als eerste zal opvreten.''

De standaardgrap gaat al dat Duitsers om acht uur 's avonds handenwrijvend voor de buis gaan zitten om naar het journaal te kijken en in de huiskamer weddenschappen afsluiten over de vraag welke partij die dekselse Schreiber nu weer onder handen gaat nemen.

De CDU van oud-bondskanselier Helmut Kohl heeft hij al te pakken gehad. Schreiber staat aan de bron van het financiële schandaal dat de christen-democraten in de diepste crisis uit hun geschiedenis heeft gestort. Hij was de man die in de zomer van 1991 in het winkelcentrum van het Zwitserse grensplaatsje St. Margarethen een koffer met daarin één miljoen mark aan contanten aan de belastingconsulent Horst Weyrauch gaf, een man die veel zaken voor de CDU deed. Die stortte het geld op een bankrekening in Frankfurt onder vermelding van CBN 8/91, wat zo goed als zeker staat voor 'CDU Bonn augustus 1991'. Een paar jaar later gaf Schreiber honderdduizend mark aan Wolfgang Schüuble, toen nog slechts voorzitter van de CDU/CSU-fractie in de Bondsdag en sinds ruim een jaar ook partijleider. Schüuble heeft dat pas vorige week schoorvoetend toegegeven, maar volgens Schreiber probeert hij z'n rol nog steeds mooier voor te stellen dan-ie in werkelijkheid is. De CDU-voorzitter moet ophouden leugens te verkopen, waarschuwt de wapenlobbyist. ,,Als hij doorgaat met deze onzin, dan zal ik hem in een gat laten vallen, zo diep, dat je de smak niet hoort.''

De SPD van bondskanselier Gerhard Schröder heeft hij ook al op de korrel genomen. Schreiber heeft naar eigen zeggen de sociaal-democraten grote sommen geld gegeven. Hoeveel, en aan wie, dat houdt hij nog even voor zich. Met dat nieuws komt hij pas naar buiten als het hem goed uitkomt.

Op het hoofdkantoor van de CSU in München wordt bangelijk afgewacht met welke verdachtmakingen Schreiber jegens deze zusterpartij van de CDU zal komen. Daar kennen ze de man. Schreiber komt uit Beieren en hij was jarenlang dikke maatjes met de vroegere partijchef Franz-Josef Strauss.

Ook hoge ambtenaren mag Schreiber graag tot zijn kennissenkring rekenen. Hij heeft vooral een netwerk op het ministerie van defensie opgebouwd. Er is de laatste jaren naar verluidt vrijwel geen wapentransactie geweest of Schreiber was erbij betrokken. Pantserwagens, helikopters, nachtkijkers, noem maar op, hij wist ervan. Schreiber verrichtte zijn lobbywerk voor verschillende bedrijven en verdiende er een vermogen mee.

De voormalige tapijthandelaar (hij heeft ook ooit een bedrijfje gerund dat markeringen op snelwegen aanbracht) gaat door voor een gewiekst zakenman. Hij is een vlotte prater, uiterst charmant en innemend, een receptietijger die het gesprek gaande weet te houden. Iemand die niet alleen over geld praat maar die ook belangstellend informeert of de kinderen alweer over de griep heen zijn. ,,Hij is een man die je niet zult vergeten als je hem ontmoet hebt: resoluut, joviaal, ondoorzichtig'', aldus een prominente CDU'er. ,,Een virtuoze ritselaar'', schreef een krant.

De man met de eeuwige glimlach en de vrolijke ogen vindt dat hij een eerzaam beroep heeft. De wapenhandel is van alle tijden, de wereld zit nu eenmaal rot in mekaar, Schreiber zorgt er alleen voor dat de orders naar Duitse bedrijven gaan in plaats van naar buitenlandse ondernemingen (al doet hij ook daar zaken voor). Hij heeft het beste met het land voor. Dat hij giften verstrekt aan partijen en aan politici vindt Schreiber de normaalste zaak van de wereld. Eufemistisch omschrijft hij zijn activiteiten als 'het verzorgen van het politieke landschap'.

De Duitse justitie oordeelt wat minder positief over hem. Ze verdenkt Schreiber van belastingfraude van in totaal twintig miljoen mark en van omkoping. Tegen hem loopt een internationaal arrestatiebevel. Hij hoopt in Canada aan een rechtszaak te kunnen ontkomen, maar de kans op uitlevering aan Duitsland is vrij groot.

In zijn appartement in Toronto mokt hij. Schreiber is boos dat de politici hem niet meer willen kennen. Ondank is 's werelds loon, vindt hij. ,,Ik ben het slachtoffer van mijn politieke vrienden, terwijl ik alleen maar hun wensen heb willen vervullen.'' Hij laat zich drijven door wrok. Vandaar dat hij met onthullingen komt of ermee dreigt. De wapenlobbyist (wapenhandelaar wil hij liever niet genoemd worden) zal zijn huid duur verkopen.

Het waarheidsgehalte van verklaringen van wraakzuchtige mensen is meestal niet erg hoog. Toch wordt Schreiber in de Duitse pers vrij serieus genomen. Feit is inderdaad dat veel (niet alles) van wat hij tot nu toe heeft beweerd ook blijkt te kloppen.

Een rechtszaak in Duitsland zal ongetwijfeld spectaculair zijn. Schreiber gaat er vooralsnog van uit dat het zover niet komt. Maar ook als hij aan zijn vaderland uitgeleverd wordt, zal hij goede moed houden: ,,Uiteindelijk zal ik zegevieren.''